یادگار

دور باش ولی نزدیک! من از نزدیک بودنهای دور می ترسم

2011-07-21T23:21:00.000-07:00

این پست زیاد مطلب قابل توجهی نداره که برای خوندنش به خودتون زحمت بدین بیایین تا اون یکی وبلاگ

خرسهای بریتیش کلمبیا

2011-07-18T19:15:00.001-07:00

برای دیدن مطلب به اون یکی وبلاگم مراجعه کنید

http://maryam-yadegar.persianblog.ir

داستان مهاجرت قسمت چهارم

2011-07-16T20:09:00.000-07:00

برای خوندن مطلب به اون یکی وبلاگم مراجعه کنید.

http://maryam-yadegar.persianblog.ir

داستان مهاجرت قسمت سوم

2011-07-14T21:15:00.000-07:00

این وبلاگ مشتری زیادی نداره برای همین دیگه مطالبم رو دیگه اینجا کپی نمی کنم... اگر دوست داشتین داستان مهاجرت رو دنبال کنید به اون یکی وبلاگم به این آدرس مراجعه کنید.

http://maryam-yadegar.persianblog.ir

داستان مهاجرت قسمت دوم

2011-07-14T09:35:00.000-07:00

این وبلاگ مشتری زیادی نداره برای همین دیگه مطالبم رو دیگه اینجا کپی نمی کنم... اگر دوست داشتین داستان مهاجرت رو دنبال کنید به اون یکی وبلاگم به این آدرس مراجعه کنید.
http://maryam-yadegar.persianblog.ir

به چه خواهی بردن در شبی این همه تاریک پناه - داستان مهاجرت قسمت اول

2011-07-12T22:16:00.000-07:00

این روزها باز هم کم حوصله شده ام علتش را هم می دانم ولی این بار می خواهم در مواجهه با این موضوع رفتاری متفاوت با قبل داشته باشم (و ای کاش که بتوانم). می خواهم اینجا بیشتر بنویسم . در بیشتر مواقع ارتباط با شما و احساس اینکه دوستانی دارم که می توانم باهاشون حرف بزنم حالم را بهتر می کند ( هر چند هر چیزی را نمی توانم اینجا بنویسم و محدودیت دارم) فکر کردم حالا که گفتید داستان مهاجرتمون رو بنویسم شروع کنم به نوشتن آن . نمی دانم چقدرش را و با چه جزییاتی بتوانم به یاد بیاورم. انتظار هیچ چیز خارق العاده و یا اتفاق خاصی در این خاطرات نداشته باشید.. همون چیزهایی که احتمالا برای خیلی از مهاجرین پیش اومده ولی بالاخره باید حرفی برای گفتن پیدا کنم نه؟

ولی قبل از شروع اولین قسمت داستان مهاجرت دو تا مطلب بی ربط بگم

یکی اینکه مادر شوهرم برای یکی دو ماه مهمون ما خواهد بود... من بعد از فوت مادرم به خصوص به خانمهای مسن علاقه زیادی پیدا کردم.. یعنی می میرم برای حرف زدن با پیرزنها! توی پارک توی مهمونی هر جا که بشه دلم می خواد بتونم با خانم مسنی که شبیه مامانها باشند حرف بزنم و واقعا لذت می برم.. در مورد مادر شوهرم باید بگم خیلی خودمو لوس می کنم بلکه کمی مادر بشه برام. خوب اونم به هر حال بچه خودش براش یه چیز دیگه است و ضد حالهای اساسی می خورم اغلب ولی مگه من ول کنم؟ خلاصه این یکی دو ماه آینده منتظر ماجراهای تلاشهای من در بدست آوردن یک عدد" مامان" باشید

دوم اینکه قبل از اینکه شروع به کار بیرون بکنم کلی توی باغچه گل و گلکاری کرده بودم.. با یه عشقی... .. گلها منو یاد احساسم در اون موقع می انداخت.. امروز دیدم همه گلها خشک شده اند.. گریه ام گرفت...دیدم اون احساسم و گلها با هم نابود شدند و انگار یه نشونه ای بود برام .اینقدر این مدت گرفتار بودم که نفهمیدم اینها کی از داغی هوا و بی آبی خشک شدند عکسهای قبل و بعدش رو میزارم

و اما داستان مهاجرت
اوایل سال هشتاد شمسی بود.. چند ماهی بود که آپارتمانی خریده بودیم و تا خرخره زیر بار قرض و قوله بودیم...تنها بانکی که ازش وام نگرفته بودیم "بانک خون " بود به گمانم...شوهرم دانشجو بود و بچه کوچکی هم داشتیم . قسط و بهره پولهایی که قرض کرده بودیم چیزی برایمان باقی نمی گذاشت. ماشین نداشتیم . هر روز من با یه بچه بغل و یک ساک گنده وسایل او برای رفتن به اداره ساعت شش و نیم صبح از خانه بیرون می زدم. .. برای تصور من می تونید قیافه یک زن کارمند خسته و نه چندان مرتب رو در نظر بگیرید که دیگه هیچ توجهی به خودش نداره... دلم زندگی بهتری می خواست ولی چاره ای جز قناعت و ادامه همان راه خانه- مهدکودک - اداره نداشتم.. در همین حین یک اتفاق کوچیک در محل کارم رخ داد.. چیزی به اسم " اینترنت" وارد دنیای خاکستری اداره شد.. .. یک اینترنت دایال آپ در اختیار من قرار گرفت .. انگار دنیای دیگری بود که درش به سمت من باز شده بود.. روشهای سرچ یک مطلب و ایمیل اولین چیزهایی بودند که با سعی و خطا خودم یاد گرفتم...همیشه در ذهنم مهاجرت و خروج از ایران کاری نشدنی بود.. اصلا فکر می کردم ما هرگز نمی تونیم این کار رو بکنیم امری محال و نشدنی به نظرم میومد...اون موقع شروع کردم به گشتن در این مورد و اتفاقا برخوردم به سایت رسمی مهاجرت کانادا... برادرم سالها بود که کانادا زندگی می کرد ولی همیشه فکر می کردم اگر از او سوالی بپرسم تصور می کنه که توقع کمکی داریم .. هرگز صحبتی در مورد مهاجرت با او نکرده بودم....اطلاعاتی هم نداشتم.. خلاصه اون سایت برای من دنیایی بود.. هی خوندم و خوندم.. گاهی از بعضی صفحه ها پرینت می گرفتم و در حین کارم می خوندم..کلی اطلاعات به دست آوردم..حداقل اینکه متوجه شدم مهاجرت امری شدنی است برای کسی با شرایط من... اون زمان نه پولی برای وکیل داشتیم و نه هیچ هزینه اضافی دیگه... به هر حال متوجه شدم مدارکی که باید تهیه کنیم چی هست و شروع کردم به جمع آوری آنها..پاسپورت... ترجمه شناسنامه ها و مدارک تحصیلی.. ریز نمرات.. تاییدیه مدرک مهندسی توسط انجمن مهندسان کانادا( که دو سه ماه طول کشید) عدم سو پیشینه.. گواهی حساب بانکی.. گواهی سابقه کار از اداره.. سند ازدواج.. مدارک سیتی زنی برادرم و خلاصه خیلی مدارک و ترجمه که می تونید منو تصور کنید بدون ماشین با همون بچه بغل و همون ساک کذایی تو اون تابستون دنبال این کارها... همه اینها چند ماهی طول کشید وکم کم باید فکر تشکیل پرونده مهاجرتی می بودم....در اطلاعات اون سایت نوشته بود متقاضیان ایران بایستی مدارکشون رو به سفارت کانادا در سوریه تحویل بدهند و فایل نامبر دریافت کنند..حالا سوریه کجا و من کجا؟ هزینه اش؟ شوهرم که حتی سربازی نرفته بود و پاسپورت نداشت و طبعا من تنها بودم.. بچه کوچیکم رو چکار کنم؟ همه اینها مسافرت من به سوریه رو ماهها عقب انداخت تا اواخر تابستان آن سال...و من بالاخره تونستم برای خودم بلیط سوریه بگیرم.. آن موقع پروازهای ایران ایر برای دمشق جمعه ها و سه شنبه ها بود و بلیطی گرفتم که سه شنبه رفت بود و جمعه برگشت یعنی در کل سه شب بایستی در سوریه می ماندم ... فکر می کردم چهارشنبه یا پنج شنبه می توانم مدارک رو تحویل بدم و جمعه برگردم... اولین مسافرت خارج از کشور من.. اونم تنها

یک هفته مانده به پروازم اتفاق عجیبی افتاد!! یازده سپتامبر.. برخورد هواپیما ها به برجهای دوقلو .. سفارت آمریکا در خیلی از کشور ها مدتها تعطیل شد ولی با پرس جو فهمیدم که سفارت کانادا همچنان بازه و بالاخره در موقع مقرر راهی دمشق شدم..

ادامه دارد

اکنون که تو رفته ای و غروب سایه می گسترد به سینه راه

2011-07-11T22:33:00.000-07:00

سخت است به یاد بیاوری روز میلاد کسی است که دیگر نیست... دلتنگی کلمه نخ نمایی است برای چنین وقتهایی... میبینی چقدر با جانت آمیخته بوده است . می فهمی که از یادت نرفته است.. با یادش می روی و می روی و گم می شوی در کوچه های خاطراتی که بوی عطر یاس می دهد...گیج می شوی دریاد آن احساسات مغشوش که داشتی و آهنگ هایی که تو شاد می شنیدیشان و رنگهایی که در هر جسم بی رنگی بیهوده می دیدی.. همه اینها در یک لحظه از جلوی چشمانت می گذرد... چشمت را می گشایی به برهوتی که هست و به خود نهیب می زنی: بگذار فراموش کنم

در این صحرای بی پایان، به روی ماسه های سرنوشت خویش می بارم

2011-07-09T21:20:00.000-07:00

سالها قبل کارتونی رو دیدم به اسم " مولان" .. داستان درروستایی در چین اتفاق میفتد .چین در جنگ است و همه خانواده ها بایستی حداقل یک " مرد" را به جنگ بفرستند... مولان تنها دخترخانواده ای روستایی است که پدری مریض دارد...دختر خودش را به جای پسر جا می زند و به جای پدر به جنگ می رود...در جریان آموزشهای سربازی و جنگ از آنجایی که بایستی مانند پسرها رفتار کند روی زمین تف می کند؛ آروغ می زند ؛ گشاد گشاد راه می رود ؛ با پسرهای دیگر شوخی می کند یا به پشتشان می کوبد.. در نهایت با اینکه چین به خاطر ابتکار عمل مولان پیروز می شود وراز مولان هم بعد از زخمی شدنش برملا می شود...آنچه که باعث شد این داستان و آن تلاشهای مولان برای وانمود کردن به اینکه مذکر است به یادم بیاید کارو بار این روزهای من است... کارم خیلی مردانه است بیشتر از اونی که بتوانی تصورش را بکنی و من با همه توانم سعی می کنم آن باشم که نیستم... لباس کار سرتاسری می پوشم و پوتینهای ایمنی و خودم رانندگی می کنم تراک فورد 350! اولها به زور سوار می شدم الان راحت شده برام..کفشهایم کثیف و گلی هستند و من اهمیتی بهشون نمی دم... ناخن هایم لاک ندارد و صورتم بدون آرایش است ... فکر می کنم توضیح کارم و پروسه استخراج نفت در این گوشه دنیا در حوصله شما نباشد ..ولی همینقدر گفتم که شما عزیزترین هایم در جریان حال و روزم باشید..راستی نازنینم گفتم تمام امروز باران بارید؟ باران در این غربتی که هیچش کششی در درونم به یادگار نمی گذارد

گرچه پایان راه ناپیداست ؛ من به پایان دگر نیندیشم که همین دوست داشتن زیباست

2011-07-02T21:08:00.000-07:00

وقتی مهاجر باشی تغییرات زیادی در زندگیت خواهی داشت...تغییراتی که لازمه اش صرف انرژی و تلاش زیادی است. هیچ کس برای یک مهاجر در ابتدا فرش قرمز پهن نمی کند و شاید برای رسیدن به همان موقعیتی که در کشور خودت داشته ای و همون نقطه ای که الان هستی چندین سال تلاش کنی و تلاش کنی..این تداوم در تلاش انگیزه بالایی می خواد و این انگیزه باید از همون اول باهات باشه تا به اینکه به نتیجه برسی امروز با خانم دکتری هم صحبت شدم که داستان مهاجرت عجیب و جالبی داشت.حرفهای او منو یاد راه پر پیچ خمی که برای مهاجرت طی کردیم انداخت.. راهی که تو در هر لحظه شک می کنی که آیا این راه که دارم میرم درسته؟ هر لحظه از خودت می پرسی آیا اشتباه نمی کنم؟ خانم دکتر متخصص زنان و زایمان و فوق تخصص نازایی و استاد دانشگاه و حدودا شصت ساله بود. این خانم زمانی که دو فرزند داشته تصمیم به مهاجرت می گیرد.. در اون زمان کانادا پزشک ها رو به عنوان مهاجر نمی پذیرفته ولی از اونجایی نیروی پرستار می خواسته اون خانم دکتر مجددا کنکور می ده و در رشته پرستاری قبول میشه و شروع به تحصیل می کنه! فکر کنید یه طرف خودش استاد دانشگاه بوده و از اونور دانشجوی پرستاری.. وقتی بعد از سه سال موفق به گرفتن لیسانس پرستاری رو میشه با وکیل صحبت می کنه و لی وکیل مهاجرتی مربوطه به او توصیه می کنه برای اطمینان بیشتر از قبولی در پروسه مهاجرت فوق لیسانس پرستاری بگیره! ( یعنی اگه من بودم جفت پا می رفتم تو دهن اون وکیله!! ) خلاصه خانم دکتر فوق لیسانس پرستاری رو در شهر دیگه ای غیر از محل سکونتش شروع می کنه و دو سال آزگار دیگه هر هفته چند روز رو در شهر دیگه ای در یک اتاق دانشجویی سر می کنه برای گرفتن اون فوق لیسانس ... خلاصه مدارک حاضر میشه و وقتی تقاضا رو توسط وکیل می دهند چهار سال طول می کشه و البته در حین آن خانم دکتر مدرک زبان آیلتس هم ارائه می دهند تا اینکه بالاخره می تونند مهاجرت کانادا رو بگیرند... داشتن اینهمه انگیزه برای کسی که مسلما از نظر معیشتی و موقعیت اجتماعی در سطح بالایی بوده برایم جالب و عجیب بود. خودم حتما یه روزی داستان مهاجرت خودمان و زحماتی که برای آن کشیدم رو تعریف خواهم کرد ولی مطمئنا به پای اینهمه زحمت آن خانم دکتر ( که فقط هدفش رساندن بچه هایش به اینجا بوده ) نمی رسه... راستش گذشته از اینکه آیا مهاجرت درست است یا نه.. اینکه آیا ارزش اینهمه زحمت رو داره یا نه و اینکه آیا بهترین کار ممکن است یا نه من واقعا از اینهمه انگیزه و تلاش تحت تاثیر قرار گرفتم...

عکسهای زیر دیروز جمعه اول جولای -روز ملی کانادا- گرفته شده.. فکر می کنید من این عکسها رو من گرفتم؟ نه!! من سر کار بودم .. یعنی اینجا کانادا دی "سگ" سر کار نمیره که من رفتم! یه چیزی تو مایه های عاشورا تاسوعای خودمونه مثلا...

راستی وبلاگ بعدی که دوست دارم بگم؟ وبلاگ رها و اینم آدرسشه چرا در مورد وبلاگها نظرتونو نمی نویسین؟

در آبهای سبز تابستان آرام می رانم

2011-06-26T20:21:00.000-07:00

یعنی اینجوری بگم با این شغل جدید "مریم-یادگار"" از دست رفت تموم شد رفت پی کارش... به طور عجیبی مشغول شده ام بعضی روزها تا دوازده ساعت سرکارم... یعنی اینا می خوان منو توی یه پروژه ای بزارن که هر چه زودتر می خوان آموزشهای مربوطه رو ببینم و حاضر بشم و برای این مورد " گازشو گرفته اند و ده برو" نمی دونن من مث این این کانادایی ها نیستم که هفت تا جون دارند... تلف میشم می مونم رو دستشون حالا از ما گفتن بود! الان کلی وقته این عکسهای روز اول تابستان رو اینجا گذاشته ام نشده این چند خط رو اولش بنویسم .. عکس اولی چند تا خانم تپل مپل هستند که دارند عربی می رقصند.. یعنی اگه ما بودیم یک سوم اینا شکم داشتیم عمرا اون شکمو می انداختیم بیرون.. دومی دختر کوچیکمه که صورتشو تو اون روز رنگ کرده( فکر کنم به اون خانمه که صورت رنگ می کرد گفته بود می خوام ملکه بشم) تو اون جشن یهو دیدم با یه آرایش حسابی و سایه بنفش اومد پیش من:)) و عکسهای آخری از انعکاس ساختمونها توی آب پوندهای اطراف گرفتم...

راستی یادتونه تو چند تا پست قبل گفتم سالها پیش موقع استخدامم در ایران یکی ازم در مورد نماز پرسید؟ امروز در این غرب ترین نقطه کره زمین بین اینهمه کافر یکی ازم پرسید تو چرا نماز نمی خونی .. یعنی اگه این شانس منه اگه کره مریخ هم برم باز باید جواب پس بدم...ماجرا از این قرار بود که دو تا پسر آفریقایی هستند از اون مسلمونهای حسابی. از اونایی که روزی پنج بار نماز می خونند.. یعنی پنج نوبت جدا جدا...بعد این کاناداییه این سوال براش پیش اومده بود اونا چرا اینطورین من چرا اینطوریم:))

چقدر دلم می خواست بعضی از نوشته های وبلاگ سپید رو که اینقدر دوست داشتم در موردش حرف بزنم.اما الان با این وضعیت که دارم فقط می تونم چند قسمت از نوشته هایش رو کپی کنم:
بعضی روزها هیچ گاه فراموش نمیشوند...ای کاش میشد حال و هوای آن روزها را ثبت کرد تا برای همیشه باقی بمانند.
منظورش پوشاندن لباسی از کلمات بر تن احساس ها و عواطفی هست که عریان زاده میشوند عریان زندگی میکنند و عریان هم میمیرند.سرکش تر از آن هستند که بتوان با پوشاندن لباسی از کلمات قامت نامرئی اشان را به چشم دید.
به تو دروغ گفتم که حال گلهای گلدان خوب است
به تو دروغ گفتم که اینجا پر از آرامش است،اینجا روی دیوار سکوت ناخن میکشند
به تو دروغ گفتم که اینجا بهار است،اینجا همیشه زمستان است و باغچه خواب خورشید را میبیند
به تو دروغ گفتم که شبها ستاره ها را میشمارم،اینجا آسمان ندارد
به تو دروغ گفتم که رهاتر از قاصدک هستم من سالهاست که در خودم حبس شده ام
به تو دروغ گفتم که اینجا آدمها عاشق میشوند آنها در هیاهوی زندگی خود را هم گم کرده اند
به تو دروغ گفتم که دشتها سرسبز است،اینجا مدتهاست که باران نباریده
به تو دروغ گفتم که قلبم در تپش است،مدتهاست که در دستان بند زن تکه هایش بهم وصله میشود
به تو دروغ گفتم که...

اما راست ترین دروغی که به تو نگفته ام این است:
" همیشه دلتنگ تو بوده ام "

پلانهای زندگی

2011-06-20T17:21:00.000-07:00

تا حالا اینجوری تاب سوار شده ای که سرت را تا حد امکان عقب بدهی و فقط آسمون رو ببینی؟ آسمونی در رفت و آمد! بعد هم که هی این رفت و آمد تکرار میشه هی پلانهای مختلفی از زندگیت جلوی چشمت بیاد.. رفت و برگشت پلان بعدی... رفت و برگشت پلان بعدی همه در کسری از ثانیه!! هر کدام مربوط به زمانی و مکانی.. این تصویری بود که یکشنبه با اون کله برعکس از آسمون دیدم چند تا از پلانها رو می نویسم نمی دونم چقدر برای شما مفهوم داشته باشه

اول: در راه کانادا برای اولین بار در فرودگاه فرانکفورت.. ذوق عجیب از ناشناخته ها

دوم : کانادا...ورودت به دنیایی به شدت "سبز" و ترس موهوم از ورود به این دنیا

سوم: دو چرخه هایی که از گاراژ سیل خریده ای و لذت دوچرخه سواری در کوچه و خیابان تورنتو

چهارم: خرید حداقل لوازم مورد نیاز که شبها روی زمین نخوابی و صبح بتونی توی خونه چای بخوری

پنجم: پاییزی که زود از راه رسیده و برگهایی که تو خیابان به هم می پیچند و آهنگ شادمهر"دلگیرم از این شهر سرد این کوچه های بی عبور"

ششم: چپاندن همه آنچه داری در همان چمدانهایی که یا چرخشون شکسته یا دسته اش دررفته و مهاجرت دوباره به جایی سردتر ( برای شیر فهم شدن کامل اینکه شهر سرد و کوچه بی عبور چه می تواند باشد)

هفتم: ژانویه.. باند فرودگاه تورنتو یخ زده هواپیما قادر به پرواز نیست تا تورا به جایی حتی سردتر از آنجا ببرد

هشتم: به شهر کوچک غریب یخ زده ای می رسی.. از حقارت فرودگاهش متعجب می شوی.. تقریبا وسط باند فرودگاه ولت کردند

نهم: ماشینی اجاره می کنی و خوشحالی که همه آن هشت چمدان منحوس توش جا گرفت بچه ها بین صندلی های عقب که خوابانده ای بین چمدانها گم شده اند

دهم: آدرسی نداری... نمی دانی کجا می خواهی بروی... قرار بود خانه ای برایت اجاره کرده باشند ولی هنوز آدرسش را ایمیل نکرده اند! بهترین جا "مک دونالد" برای چند ساعت نشستن و فکر که چه باید کرد در این شهر یخ زده
یازدهم: بالاخره آدرس را پیدا می کنی! تلفنی .. با زبان الکن.. ناتوان از فهمیدن .. در این شهر همه اینطور آدرس می دهند؟ همه آدرس بنا به این است که چندمین چراغ قرمز بپیچ به چپ یا راست! بدون اسم هیچ خیابانی
و این پلانها ادامه داشت و ادامه داشت.....

پانویس: ساعت سپید شب وبلاگی است که دوست دارم در موردش صحبت کنیم... نوشته هایش انقدر لطیف است که انگار نوازشت می کند.. هر چه خواندم دوست داشتم همه اش را دلت می خواهد بخوانی یک جا... اینم آدرس

http://whitehour.persianblog.ir/

با من بمانید ای شادیهای فراموش شده

2011-06-18T23:01:00.000-07:00

در این که این روزها ساکت تر شده ام حرفی نیست.. حرفهایم ته کشیده اند؟ نمی دونم! دارم با خودم فکر می کنم بازم نمی دونم.. مثل آدمهایی هستم که توی خواب راه میرن... کلی وقته عکسهای مربوط به رژه پلیس رو آپلود کردم تو این صفحه ولی حرفم نمیاد که مطلبی اولش بنویسم و بگذارم برای دیدن.. کلی عکس دیگه هم دارم از فستیوال روز اول تابستان... راستی چرا تو کشور ما از این فستیوالها و جشنهای الکی خوشی تو هر کوی و برزن برگزار نمیشه؟ خیلی خوبه به خدا به هر بهانه ای جشنی به راه انداختن... بی شک یکی از مزایای در خارجه زندگی کردن دیدن شادی در خیابان است! اینجا همه زندگی در خیابان جریان دارد و در ایران همه چیز در داخل خانه هاست.. همه چیز همینطور است.. سال نو ما رو در نظر بگیرید.. هفت سین می چینیم در خانه خودمان و اغلب چه اصراری داریم که در لحظه تحویل سال در خانه باشیم..فقط در خانه خودمان!!! اینجا همه در لحظه تحویل سال در خیابان هستند کلا برعکسه و همه چیز به همین منوال است .

پانویس: می خواستم ازتون خواهش کنم یکی دو تا وبلاگ که معمولا می خونید و دوست دارید نام ببرید. می خوام ببینم در مورد کی اول صحبت کنیم.. اونهایی که می خونم و یادم بود این پایین آوردم.. اگه وبلاگی جزو اینا نیست بزارین به حساب فراموشکاری من یا آدرسهاییکه عوض شده

لیست وبلاگها و عکسها افتاد توی لینک زیر به عنوان " خواندن مطالب دیگر"!! نتونستم درستش کنم.. خواهش می کنم روش کلیک بفرمایید
وبلاگهایی که من اسمشون رو مهاجرتی گذاشتم
از مشهد الرضا تا کانادا(نیوبرانزویک)

از ایران به سوی نیوبرانزویک

مهاجرت به کانادا و خاطرات ما 3 نفر

آوای مهاجر

بارانی باید تا که رنگین کمانی برآید

من و همسرم در اروپا

ما و کانادا

. خورشید شب مهاجرِ . (Edmonton, Alberta)

ما میریم کانادا

ان سان

آنهايي كه هستند و آنهايي كه رفتند!

baranincanada's title

سیارۀ راساراسا

RS232 خاطراتی از مهاجرت به امریکا

وغیر مهاجرتی ها

حرفهایی ...... از زندگی

Daily of Mr.Zip & Mrs.ZigZag

کاسنی!

...... روزنگار خانم شین .....

خانه من

تکه تکه های زندگی من 3

تلخ نوشته ها ( مسعود مشهدی )

یک قدم مانده به پرواز اقاقی

ساعت سپید شب

بعد از سی

همسایه ها یاری کنید

2011-06-14T17:19:00.000-07:00

الان تقریبا یک هفته است که میرم سر کار.. دو سه روز اول که منو فرستادند یه شرکت دیگه برای سه تا دوره آموزشی... بعد هم ادامه آموزشها توی همین شرکت خودمون بود. فکر کنم تا حدود دو هفته دیگه آموزشها ادامه داشته باشه. آموزشها شامل معرفی شرکت و قوانین و مقررات ایمنی و مقررات مربوط به استفاده از کامپیوتر و خیلی چیزهای دیگه است. اینقدر بعضی چیزها رو دقیق و جزیی تشریح می کنند که آدم تعجب می کنه. فرض کن ایمنی نشستن توی ماشین(اگه لازم بشه جایی بری) یا مواردی که برای جلوگیری از مچ درد و آسیبهای دست هنگام کار با کامپیوتر و کارهایی که بادست انجام میشه یا مواظبت از کمر و ورزشهایی که هی باید انجام بدیم تا کمر درد نگیریم در اثر نشستن یا کار کردن. آموزشها اغلب آنلاینه و همونجا بعد از آموزش تست می گیرند و اغلب نمره قبولی و گذشتن از اون موضوع صد درصده! یعنی باید کاملا و تمام و کمال اون موضوع رو گرفته باشی وگرنه به مرحله بعد نمیشه رفت... بعد از آموزشهای ایمنی؛ آموزشهای مربوط به گردش کاری شرکت رو شروع کردم. یعنی هر کاری که مربوط به من میشه چطور انجام میشه و چه روندی داره.. چه کلمات تخصصی در اون کار به کار برده میشه و چه افراد یا قسمتهای دیگه ای از داخل یا خارج سازمان با اون درگیر هستند. الان دارم اونا رو می گذرونم .. از هفته بعد همین کارها رو به صورت عملی آموزش میبینم. با اینکه اصلا کار شاقی نبوده تا حالا ولی باید بگم روزها بعد از برگشتن به خونه حکم جنازه رو دارم.. یعنی انگار که دو سه نفر قلچماچ حسابی کتکم زده باشند.. نمی دونم این دیگه چیه! فکر کنم چون مدتیه به خانه نشینی عادت کرده بودم اینطوری شدم...
برای پیشنهادی که تو پست قبل دادم کلی نظر دارم خودم که تو کامنتهای اون پست نوشتم. اگه هر چی به ذهنتون می رسه تورو خدا بگید.. می خوام اول وبلاگهایی که می خونم رو دسته بندی کنم و لیستشون رو در بیارم.. بعد باید با نظر هم انتخاب کنیم که در مورد کی صحبت کنیم و خود نویسنده وبلاگ هم در جریان باشه البته . خوبه هر بار بگیم که دفعه بعد نوبت چه وبلاگیه که دوستان وقت داشته باشند مطالبشو بخونند. هر کی که دوست داره تو این کار کمک کنه بگه..من که از خدا می خوام همکار پیدا کنم .. یه کلید از این وبلاگ رو می سازم و می دم دست هر کدوم از دوستان که علاقمند به این همکاری هستJ

دوستان من

2011-06-11T22:28:00.000-07:00

نمی دونم از کی کلمات دوستان مجازی و ارتباطات مجازی توی دهن ما افتاد! به نظر من دوستی های وبلاگی ما اصلا هم مجازی نیست همینطور ارتباطاتتمون... خوب اینجوری بگم برای من بیش از ارتباط مجازیه.. جدی تر و عمیق تر.. احساس نزدیکی می کنم به خیلی از بچه ها .. دلم تنگ میشه برای اونایی که چند وقت ازشون خبری نمیشه و دلم می خواد ازشون خبر بگیرم... راستش تصمیم دارم یه مدتی هرچیزی که می نویسم درادامه اش در مورد یکی از وبلاگهایی که می خونم .. وبلاگهای مهاجرتی یا دوستانی که به اینجا سر می زنند حرف بزنم و به یک یا چند تا از پستهاشون که خیلی دوست دارم لینک بدم. نظرتون چیه؟ بزارببینم از کی شروع کنم!

چه کسی پنیر مرا جابجا کرد

2011-06-09T16:14:00.000-07:00

منم مثل همه متولدین خرداد وقتی کتاب داستان می خونم حتما میرم تهشو نگاه می کنم ببینم آخر قصه چی شده.. بعد نوشتنم هم همینطوریه..راستش این نوشته رو کلی می خواستم آب و تاب بدم ولی بزارین همین اول آخر قصه رو بگم: من یه کار خوب مرتبط با رشته ام پیدا کردم و خیلیییی خوشحالم.. یعنی بعد اینهمه زحمت و درس خوندن حالا یه نفسی کشیدم:) آخیششش حالا که اصل قضیه رو می دونین میریم سراغ نمایشنامه:

پرده اول :

محل: همینجا (کنادا)

زمان : چند روز پیش

ساعت ده صبحه و من با لباس رسمی اومده ام برای مصاحبه کاری. اسم اونی که می خواد باهام مصاحبه کنه آقای تری هارپره (دیروزش تلفنی باهام حرف زده و قرار امروز رو گذاشته) . به خانم منشی شرکت میگم که من اومدم و با تری قرار مصاحبه دارم. منشی به آقای هارپر زنگ می زنه و او از اتاقش میاد بیرون اسمم رو میگه و با لبخند با من دست می ده و به سمت اتاقش راهنماییم می کنه و صندلی برای نشستن تعارف می کنه. میبینم که رزومه ام جلوشه... سوالاتی در مورد سابقه کاریم و درسی که در کانادا خوندم به پروژه ای که در طول تحصیلم انجام دادم و مرتبط به این کار هست خیلی توجه می کنه (هیچ سوالی نه در مورد مذهب می کنه نه در مورد خانواده نه هیچ مورد خصوصی دیگه) میگه من از سابقه کاریت و معدل خوبی که در این دوره داشتی تحت تاثیر قرار گرفتم و خوشحال میشم با ما همکاری کنی( من در حال ذوق مرگ شدنم همینجا)... بعد شروع می کنه در مورد کاری که قراره انجام بدم میگه... به صورت فنی در مورد کار صحبت می کنه با همه جزییات. بعد هم مورد حقوق و مزایایش .. یه ربع بعد منو میبره جایی که باید کار کنم رو بهم نشون می ده حتی جایی که می تونم ناهار بخورم یا برای خودم قهوه بریزم حتی دستشویی رو نشونم می ده! بهم میگه هر موقع خسته شدی برای قدم زدن و یا احیانا سیگار کشیدن می تونی بری بیرون .. بعد هم قرار داد و یک سری کاغذهای دیگه رو میاره برای امضا و در مورد آموزشهایی که اول کار برام در نظر گرفته اند میگه و برنامه اونا رو بهم می ده و در تمام این مدت من ذره ای احساس ناراحتی و معذب بودن نمی کنم...

حالا بزارین بنا به عادت گذشته بزنم به صحرای کربلا...

پرده دوم :

زمان: چندین سال قبل وقتی مثلا بنده بیست و چند ساله بودم و با یه مدرک مهندسی (عمرا بگم چند سال قبل که سنمو بدونین:))

مکان: ایران نازنین خودمون و بازم موقع مصاحبه کاری

سر ساعت در اداره دولتی مربوطه حاضر میشم.. منشی می گه منتظر بشینم و یک ساعتی که می گذره منشی اشاره می کنه که برم توی اتاق حاج آقا.. سلام می کنم ..حاج آقایی که جای مهر روی پیشونیشه همینطور که پشت میز نشسته سرش هم بلند نمی کنه و جواب سلاممو می ده... نمی دونم بشینم یا همینطوری وایسم (به خودم فحش می دم که چرا بی عقلی کردم و بدون چادر اومدم )..چند دقیقه ای که می گذره سرشو بلند می کنه و میگه بشینید...

ازم می پرسه آیا پدرت دراین شرکت کار می کنه؟ جوابم منفیه.. بعد می پرسه آیا به حجاب به عنوان یک اصل اسلامی معتقدم؟جوابم مثبته.. با شیطونی خاصی می گه جلوی پسر عمه و پسر عمو که دیگه حجاب لازم نیست! لجم گرفته که بعد نود و بوقی بینش اسلامی خوندن مارو اینقدر ببو حساب می کنند دندونامو به هم فشار می دم و میگم نخیر جلوی اونا هم حجاب دارم.. میگه تشهد نماز رو بخوان ببینم! و من می خوانم و بدین ترتیب کارمند ج.ا. ایران میشوم...

پانویس: با این مدرک کانادایی خوشبختانه یکی دوماه بیشتر طول نکشید که کار پیدا شد وگرنه بنا به عادتی که می شناسید بازم قاط می زدم ناجوور..

خون هر آن غزل که نگفتم به پای توست

2011-06-05T22:51:00.000-07:00

خرداد که میاد یاد امتحان میفتم یاد مدرسه و یاد همه اون سالهایی که زهر مارمون کردند... الان به بچه ها میگم من تقریبا از سال دوم دبیرستان تا دیپلم بیشتر روزها ی مدرسه چه امتحان داشتیم و چه نداشتیم صبح زود ساعت پنج بیدار می شدم و تا هفت درس می خوندم باورشون نمیشه.. بهشون میگم صبحها که می رفتیم مدرسه یه عده بچه که بهشون می گفتیم " مامور" کیفهامونو می گشتند و دست به تمام بدنمون می کشیدند که چیزی (فرض کن یه عکس یا یه نوار کاست) قایم نکرده باشیم باورشون نمیشه.. الان که بهشون میگم از چهارده پونزده سالگی مثل مرتاض روی کتابهای میخی مدرسه دراز کشیدیم تا هجده نوزده سالگی همونجا موندیم باورشون نمیشه. الان که بهشون میگم چند ساعت و چند صفحه پر از سوالات "چهار گزینه ای" ، آینده ، شغل و همسر ما رو تعیین کردو ما فقط سه ساعت برای همه اینها فرصت داشتیم باورشون نمیشه... وقتی بهشون میگم حق نداشتیم شلوار جین بپوشیم به رنگ جورابمون کار داشتند باور نمی کنند... براشون که میگم به خاطر بمبارون مدرسه ها تعطیل شدند و ما رو فرستادند شهرستان و ما در اون سن طعم غربت مهاجرت و تنهایی رو چشیدیم باورشون نمیشه.. دنیای بچه های اینجا رنگی تر است.. اعتماد است .. از چیزی نمی ترسند .. کسی تفتیششان نمی کند.. روزهای آخر سالشان سخت ترین روزهای مدرسه نیست که تا چهل سالگی هنوز کابوسش را ببینند.. عکسهای پایین روزهای آخر سال برای کلاسهای هفتم و هشتم مدرسه دخترم هستند.. هوا خوب شده و از این روزها بیشتر برای ورزشهای بیرون از ساختمان استفاده می کنند .آموزش سوار کاری و تیر اندازی و قایق سواری و صخره نوردی و ورزشهای دیگه... عکس اول یه بازیه که بچه ها در دو گروه سعی می کنند یه نفر رو آنطور از لای طنابها رد کنند که با هیچ طنابی تماس نداشته باشه.. من قیافه های جدی بچه ها و خنده اونی که روی دست بقیه قرار گرفته رو دوست داشتم...عکس دوم بچه ها دارند میرن که سوار "کایاک" بشن و الی آخر...

به نظر شما کی باید اون روز و روزگار مارو که بهش گند زده شده بهمون برگردونه؟ هان؟

خاطرات فراموش شده

2011-06-02T12:52:00.000-07:00

اعتراف می کنم باز هم خبرهای ایران بدجوری حالم را گرفته.. می دانید که س.ی.اس.ی نوشتن کار من نیست..والله نه سوادش رو دارم نه هیچ چیز دیگرش را؛ ولی واقعا به نظرم این فجایع در نوع خودش نادره... مطمئن باشید مثل اینا و در این درجه از خشونت کمتر اتفاق افتاده در کل تاریخ ... کیه که ببینه و بخونه و حالش بد نشه؟ این هم خیلی روم تاثیر گذاشت.
این نوشته امیرحسین رو خیلی دوست داشتم و دلم می خواست کلی در مورد چروکهای دور چشم و آدمهایی که قیافه شان در حافظه آدم یه جور ضبط شده- شما بخون خوش تیپ و لاغر و با موهای پریشون و دختر کش- و بعد از سالها الان یهو یه جور دیگه میبینیشون- شما بخون قراضه- و بعد کلی باید چشمهاتو ریز کنی و گردن کج کنی به اون عکسها چشم بدوزی بلکه شباهت اون عکسها رو با تصویر ذهنیت پیدا کنی.. و یادت می آورد که احتمالا عکسهای تو هم همین حال رو برای بقیه داشته ولی بیشتر از این چروکها و خطها و کچلی ها با خوندن خاطرات و تعریف بچه ها از پانزده بیست سال پیش -عین اینکه از دیروز دارند حرف می زنند- به فکر می اندازت که بد نبود گاهی هم در اون زمانها یه چیزهایی یادداشت می کردی ( باز همین به این وبلاگ نویسی که با اینکه روزانه نیست از هیچ چی بهتره) نه همیشه خدا خیلی حافظه ام خوب بوده احتمالا از اون لحاظ بوده که اینقدر بهش تکیه کرده ام!! دلم می خواهد بدونم احساسم چی بوده از وقایع و الان چه فرقی کرده ام در مواجهه با موضاعات مشابه!

مادرم تنها مسافرت خارجی اش را برای دیدن برادرم به اسلواکی رفت..سال 1994..تقریبا 17 سال قبل و الان ده ساله که مادرم دیگه نیست.. او خاطرات سفرش را در دفتری نوشته که من دارمش ..می تونید حدس بزنید که چقدر دست خطش را دوست دارم و نوشتارش چقدر برایم عزیز است..اولین نوشته اون دفترچه خاطرات اینطور شروع میشه: اولین دیدار :((

( صفحه سوم یکی به زبان اسلواکی برایش چیزی نوشته )

اسباب کشی به پرشین بلاگ

2011-05-30T21:45:00.000-07:00

من یه وبلاگ پرشین بلاگ درست کردم و با یه "اجی مجی" همه محتویات این وبلاگ به اونجا منتقل شد.. خیلی خیلی آسون ... اوخیش حالا دیگه فیلتر نیستم.. از این به بعد اونجا خواهم نوشت.. بیایین ببینید چطوره

اینم آدرسش:

http://maryam-yadegar.persianblog.ir/

بدجوری درهم برهم

2011-05-29T11:35:00.000-07:00

سالها پیش وقتی شعر"دیو شب" فروغ رو می خوندم از پرویز شاپور-پدر فرزندش- که فروغ اورا در این شعردیوی نامیده بود که قصد داشت پسرش را از او دور کند متنفر بودم... ولی بعدها اورا مردی دوست داشتنی یافتم که جمله های تک خطی و نیش دارش عجیب و جذاب است. چیزی که امروزه ما آن را مینیمال می نامیم یا کلمکاتور.. این جمله ها از کتاب "قلبم را با قلبت میزان می کنم" گرفته شده به نظرتون فوق العاده نیستند؟

شیشه عمر ماهی همان تنگ بلورش بود

پرنده سعی می کرد طوری بایستد که لااقل سایه اش بیرون از قفس بیفتد

پرنده ایکه روی تنگ ماهی نشسته بود به ماهی می گفت : پرواز کن سقف قفس ات خراب شده

چند وقت پیش به دوستی گفتم همه مظاهر "پیرزنی" کم کم داره در من پدیدار میشه از علاقه به گل و گل کاری گرفته (الان حیاط ما دست کمی از بوتچارت گاردن نداره) تا علاقه به نگهداری سگ و گربه... فعلا دارم در مورد امکان نگهداری یک سگ فکر می کنم. از مرکزی که برای سگ و گربه های بی رپرست است دیدن کردم و این عکسها از سگهای بینوایی است که پشت میله های قفس منتظر آدمهایی بودند که آنها را به خانه ببرند.. دلم از طرز نگاهشون خیلی سوخت

یکی از عادتهایی که بعد از مهاجرت در من به وجود آمده این است که وقتی چیزهای خوب اینجا را میبینم با خودم می گویم کاش ایران هم اینطوری بود ( و این مرحله دوم و حادتر بیماری " اینجا بهتر است یا ایران" که در اکثر مهاجران بروز می کند) و یکی از چیزهای خوب اینجا وجود آب زیاد است! بله آب زیاد... بیش از سه میلیون دریاچه در این سرزمین هست! فکر کن سه میلیووون دریاچه و همه هم آب شیرین! چند روز پیش با یکی دو ساعت رانندگی به منطقه ای به اسم Lac La Biche رفتیم... فقط این منطقه به تنهایی صد و پنجاه دریاچه رو در خودش جا داده. فکر نکنی دریاچه های کوچیک ها! مثلا یکیشون (Young Lake) دو ساعت با قایق موتوری از این طرفش به اونور راه بود... یه سری عکس از این منطقه در پایین میزارم ببینید. کانادا تقریبا دو فصل داره تابستون و زمستون و باید بگم تابستونش مساوی با بهشت است.

پانویس: برای تکمیل شدن این آش شلمه قلم کاری که به عنوان پست تحویل دادم می خواستم از تشکیل گروهی از هم کلاسی ها دانشگاه ایرانم در فیس بوک هم براتون بگم که دیگه رحم کردم بهتون که اینهمه مطالب پراکنده رو چطور می خواهین هضم کنید اونم یه جا... همینقدر بگم تا یه وخت نگفته از دنیا نرفته باشم: بعد از پونزدههههه سال تصور کن هم کلاسی هاتو ببینی ( بعضی هاشونو قبلا تو فیس بوک داشتم) بعد همه بخوان آرشیو پونزده سال پیششون و خاطراتشون رو کنند اونم یهووو... بعد مثلا یکی سراغ دفتر الکترونیک صنعتی شو می گیره و هی پست میزاره که پیش کیه؛ اون یکی تازه رو می کنه اون موقعها چطور تقلب می کرده ؛ یکی دیگه از استادهایی که زنده نیستند خبر می ده و یکی هم دفترچه خاطراتشو اسکن می کنه و میزاره و جالبه که اسم دخترها رو با حروف اول اسمشون نوشته و ما هی حدس می زنیم که کی کیه:) .. یکی مدیر عامل شرکتی است یکی موهاشو تا کمر بلند کرده و رفته هند تو فرقه "سای بابا " اون یکی دبی مترجمی می کنه. یکی آمریکاست و از سر کار با ترس و لرز هی پست میزاره و ما نگرانیم که امروز و فرداست که اخراجش کنند به جرم فیس بوک بازی(اوووف عجب پانویسی شد) خلاصه اینم از این

من در این آیه تو را به درخت و آب و آتش پیوند زدم**

2011-05-25T08:46:00.000-07:00

این روزها دلم و سرم را با دیدن فیلم پر می کنم... با موبایلم میبینم از شبکه نت فلیکس. می تونم با کامپیوتر یا تلویزیون هم ببینم ولی موبایل خیلی خصوصی تره و هیچ کس هم نمی فهمه چه غلطی می کنم. بعد یه جوریه این شبکه که هر مدل فیلمی ببینی باز از همون نوع فیلم بهت پیشنهاد می کنه برای همین افتاده ام روی دور دیدن یه سری فیلم خلاف که هی هم داره درجه خلافیش بیشتر و بیشتر میشه آخرین فیلمهایی که دیدم Young Adam و Happy Accidents و The End of the Affair و Days of Summer هستند... امیدوارم که هیچ کدوم رو ندیده باشید چون بدجوری آبروم میره...

تا حالا دیده اید جنگل آتش بگیره؟ من که ندیده بودم؛ میگن یه رخداد طبیعیه در اثر گرمای هوا و فکر کنم مثل ذره بین عمل کردن یه قطره آب شروع میشه گویا.. حالا شروع شدنش هیچی ولی انگار پایانش با خداست فقط.. یک هفته ای است که جنگلهای این اطراف در چندین نقطه دارند می سوزند.. گاهی دود غلیظی روی شهر رو می پوشونه .. گاهی بارون خاکستر میاد و همه جا رو مثل برف سفید می کنه و گاهی به ظاهر کمی هوا صاف تر می شه ولی فقط به خاطر یه ذره باد و یا بارون کوچیکیه که اومده دوباره چند ساعت بعد چشم چشمو نمیبینه.. روزهای اول خوشم میومد از بوی چوب نیم سوخته وقتی پامو می گذاشتم بیرون از خونه.. احساس می کردم صبحه و توی کوچه های روستایی در کلاردشت دارم قدم می زنم. بعد چند روز حالم بد شد الان یه سره سر درد دارم چشمام می سوزه و حالم بده.. حال زنهای حامله ویار دار رو دارم و اصلا نمی تونم لب به غذا بزنم. حیوونهای بیچاره هم از بوی دود کلافه شدند دوروز پیش این خرس سرگردان رو کنار اتوبان دیدم...

پانویس: می دانم شرط ادب و تربیت آن است که الان که برگشته ام حرفی در مورد رفتنم و برگشتم بزنم ولی بگذارید هیچی نگم. این را به دوستی خودتان به من ببخشید... احتمالا حالا حالا ها خواننده ای نخواهم داشت و کسی حواسش به من نیست. وبلاگ بلاگ فایم کلا نابود شد و من فعلا حوصله درست کردن یکی دیگه رو ندارم. هنوز طفره میرم از همه چیز.. ازحفره بزرگی که در قلبم درست شد. گاهی فکر می کنم بهترم گاهی امیدوار می شوم به التیام و گاهی همسایه می شوم با ویرانی....

**فروغ

سازهایی که نواخته نشد

2011-04-29T08:01:00.000-07:00

هیچ وقت مثل الان واقعا دلم نمی خواست بلد بودم سازی می زدم.. خیلی احتیاج دارم به صدای سازی که خودم بتوانم بزنم...سازی که بتوانم بنا به احساسم گاهی با ضرب بیشترو قوی تر و گاهی آهسته تر و نرمتر بزنمش ...تصورم از سازها اصلا تخصصی نیست... باید بگویم هیچ هیچ نمی دانم فقط احساس می کنم.. مثلا برای من سنتور صدایی قدیمی و آشنا دارد. صدایی که می بردت به بچه گی. اصلا فکر می کنم سنتور باید حتما و حتما خودش هم قدیمی باشد تا آن صدایی ازش بربیاد که باید....دستهایی که به سرعت مضرابها را روی سنتور می رقصانند را دوست دارم. سنتور برایم صدای زنی است ؛ظریف و نازک و زنگ دارکه وقتی می خواند دلت می خواهد در گوشش بگویی " بخوان مونسم... بخوان"...

الان که فکر می کنم سه تار هم زن است.. اصلا سازی که باید در آغوش بگیریش تا بنوازد مگر می شود زن نباشد؟ همینطور هم که نگاهش می کنی مشخص است که زنی است با موهایی بلند و بافته و آویخته در پشت سرش و عجیب حساس است این زن..صدایش خجالتی است وانگار از چیزی ترسیده. صدایش بغض دارد وترس... همیشه با تو راه نمی آید این زن. گاهی قهر می کند.. همیشه نمی توانی بنوازیش-مخصوصا اگر دلت باهاش یکی نباشد- ولی گاهی فقط لازم است در بغل بگیریش دیگر خودش می زند برایت...

دیگر چه بگویم؟ نی؟ نی ساز دلتنگی است.. همینکه باید بروی لبانت بگذاریش همینکه باید درش بدمی بدان که چه جور سازی است این نی... صدایش مرا به یاد دلتنگی چوپانی می اندازد که در وسط بیابان و در کنار گله اش برای عشقی می زند و تو از دور تنهاصدای سازش را می شنوی و دود آتشی که کنارش نشسته.

و ویلون ... این ساز برایم ساز تنهایی است. به نظرم نمی توانی برای کسی بزنیش. صدایش زیاد است برای دو نفر. فقط برای خودت است.نمی دانم چرا از بقیه سازها بیشتر دوستش دارم با اینکه هرگز حتی در دستم هم نگرفتمش ولی انگار ویلون ساز من است . می دانم بد قلق است این ساز ..می دانم باید خیلی بزنیش تا بتوانی صدای دلنشینی ازش در بیاوری ولی انگار تنها او این قابلیت را دارد که با همه جانت و قوی بزنیش و این چیزی است که من دلم می خواهدش...

پانویس: مسیرهای ناتوان از شدن؛ مسیرهای نرسیدن... چقدر بدم می آید از ته هر چیز..از انتها ؛ از آخر و از ایستادن در لبه فساد...

همدم من

2011-04-28T13:34:00.000-07:00

تصور کن سوار قطاری شده ای -حتی فکر کن نا خواسته یا اشتباهی- افتاده ای توی راهی.. مسافرتی طولانی... کوپه ای که خالیست و فقط تو هستی ... ناگهان اتفاقی میفتد.. در یکی از ایستگاهها یک نفر دیگه هم سوار اون قطار می شه و درست میاد توی همون کوپه خالی و می شود همسفر تو.. از اون موقع به بعد ساعتهای زیادی رو با اون آدم سپری می کنی ؛ حرف می زنید.. از همه جا... در تمام این مدت تو با خودت فکر می کنی چقدر از مصاحبتش لذت می بری و فکر می کنی که اگر او نبود چقدر تو تنها بودی...کم کم فکر می کنی گاهی دلت جمع می شود برایش و احساس می کنی چقدر سبک شده ای و احساس می کنی پرواز هم چیز بدی نیست... البته تقصیر او نیست که تو زیادی تنها بودی و یا چشمهای او زیادی مهربان به نظر می آید... تو حرف می زنی و حرف می زنی.. و سخت در این تصوری که او هم همینقدر از این همراهی لذت می برد..

در یکی از ایستگاههای بین راه -خیلی اتفاقی- مکالمه اش را با یکی از دوستانش می شنوی.. در مورد تو حرف می زند! می گوید خسته ام کرده.. می گوید جورابهایش بو می دهد.. می گوید شبها توی خواب خر و پف می کند... می گوید مثل سگ از این همسفری پشیمونم کرده و بارها و بارها آرزو کرده ام کاش این مسافرت زودتر به پایان برسد...

دلت می خواهد زمین دهن باز کند..از خودت خجالت می کشی.. احساس می کنی تنهایی.. تنهای تنها... انگار که در حبابی نشسته ای ..معلق...

پانویس: امروز با ابلیس هم کلام شدم؛ التماسش کردم و گفتم غلط کردم ولی او مرا نپذیرفت. کابوس تو الزاما نباید آن باشد که با میخ چشمت را در بیاورند و با اره از گوشت جانت ببرند. هنوز غلط کردم هایی که می گفتم توی گوشمه... خیلی وحشتناک بود...انگار این در ذات جهان است که انسان تکه تکه کند انسان را.

باز هم دل کندن

2011-04-27T15:44:00.000-07:00

امروز توی یه هوای بارونی وقتی از کالج اومدم بیرون طبق عادت چند وقته ام نگاهی به موبایلم انداختم به امید یه پیغام آشنا ... چیزی نبود؛ اشکی توی چشمم جمع شد ولی نفس عمیقی کشیدم؛ کلاه ژاکتم رو پوشیدم؛ دستهامو توی جیبم کردم همونجا در نهایت تنهایی فهمیدم که با تموم شدن درسم برای چندمین بار در زندگیم پا به مرحله جدیدی گذاشته ام.

دیگه از فردا کالج نخواهم رفت و درس هم نخواهم خوند و شیوه زندگی دو ساله ام عوض خواهد شد. شاید همین عوض شدن عادتهایی که در زندگی داریم یکی از سخت ترین چیزا باشه .. برای من که اینجوریه و عجبا که مهاجرت چقدر از این دل کندنها پیش پای آدم میزاره؛ خواسته و ناخواسته...

از فردا بیشتر با شما خواهم بود. اصلا ازتون می خوام بیشتر با من باشید. حتی تصمیم دارم در فیس بوک هم فعال تر بشم. ایمیلم بالای بلاگ هست اگه خواستید اد کنید.

به یاد آشنا من

2011-04-24T20:15:00.000-07:00

قبلها هر چی می نوشتم بی برو برگرد پابلیش می کردم؛ همون موقع و اغلب بدون ویرایش! الان فرق کرده ام... این پست چهارمین نوشته نصفه نیمه است که بعد از پست منتشر شده قبلی نوشته ام و دلم نخواسته بوده(عجب فعلی! ) منتشرش کنم.ای داد بی داد که اینجا هم شد جای نامه های به هیچکس! امروز این آهنگ همایون شجریان را خیلی دوست داشتم.

* عنوان پست را اول نوشتم: نه چشم دل به سویی؛ نه باده در سبویی؛ که تر کنم گلویی... الان یهو دلم خواست عوضش کنم: "به یاد آشنا من"

** وقتی چیزی اینجا می نویسم و در اون یکی وبلاگ کپی اش نمی کنم احساس گناه می کنم! تو بگو احساس گناه نکن با این نوشتنت...

نه بسته ام به کس دل

نه بسته کس به من دل
چو تخته پاره بر موج

رها رها رها من
ز من هر آن که او دور
چو دل به سينه نزديک
به من هر آنکه نزديک
از او جدا جدا من
نه چشم دل به سويي
نه باده در سبويي
که تر کنم گلويي
به ياد آشنا من
ستاره ها نهفته
در آسمان ابري
دلم گرفته اي دوست
هواي گريه با من
هواي گريه با من

http://www.youtube.com/watch?v=fyZDoDPGfqM

به قدر امشب که فرصتی هست

2011-04-20T18:52:00.000-07:00

چند روز دیگه درسم تموم میشه.. شاید منطقی تر بود صبر کنم تا اون امتحان آخر رو هم بدم بعد با خوشحالی بیام اینجا بنویسم : درسم تموم شد! من که اینقدر دلتنگی اینجا و شما رو کشیده بودم این چند روز هم روش! ولی انگار همیشه از انتظار و یه ذره مونده به مقصود بیشتر از" رسیدن" لذت می برم! مثل همون قصه که اسفند رو بیشتراز عید دوست دارم یا پنج شنبه های ایران رو بیشتر از جمعه و جمعه های اینجا رو بیشتر از شنبه یکشنبه هایش... خلاصه همیشه با این انتظاراست که دل آدم غنج می ره.. از الان مثل روز برام روشنه که چند روز یا حتی چند هفته اول بعد از تموم شدن درسم به یه خلا می رسم..منظورم یه جور پوچیه . همیشه وقتی خیلی سرم شلوغه و بعد یهو خلاص میشم تا مدتی نمی دونم باید چکار کنم. البته الان می دونم که می خوام به طور جدی دنبال کار بگردم. می خوام توی این کار برخلاف همیشه مرتب باشم. چند تا کار مرتبط هست که می تونم براشون اقدام کنم. می خوام برای هر کدوم رزومه جداگانه درست کنم و مثل آدم یه فولدر درست کنم توی ایمیلم و ایمیل های مربوطه رو توش بزارم تا در خیل ایمیلها گم نشه و بدونم کجاها اقدام کردم. می خوام روزی چند ساعت وقتمو روی این موضوع بزارم . خیلی کارهای دیگه هم دلم می خواد.. مثلا کمی ورزش و مخصوصا پیاده روی و دوچرخه سواری وکمی خواب بیشتر....

دلم می خواست از امتحانها بگم و درسها ولی دیدم نه من حوصله نوشتنشو دارم و نه شما حوصله خوندشو. کی می خونه این چیزا رو؟ فکر نکنم دلم برای کسی از کالج تنگ بشه. همکلاسی هایم بچه هایی بودند با چندین سال اختلاف سن با من و غیر هم زبان. دوستی با من عجیب ترین چیز ممکن برایشان بود . من خیلی تنها بودم. از ته قلب دعا می کنم کاری گیر بیارم که محیطش کانادایی نباشه و مهاجر توش زیاد باشه. مهاجرها از هر ملیتی که باشند خیلی همدیگرو درک می کنند.

نمی دونم چرا دلم می خواد بگم برام دعا کنید؟ راستش این جمله خیلی برام معنی نداره وقتی کسی اینو میگه حدس می زنم یه جور دکوریه این جمله..کی میاد برای کسی دعا کنه؟ از این حال عجیب و هذیانیم همین بس که دیروز دلم می خواست یه پیرزن مهربونی نزدیکم بود. مثلا یه فامیل یکی که آدم بتونه خودشو فرو کنه تو بغل چاق و چله اش و براش لوس بشه. یکی که دلش برای آدم شور بزنه یا تنگ بشه... یکی که یه غذای خیلی دهاتی با یه مزه استثنایی برای آدم درست کنه.

هذیان 1: دیشب خواب دیدم پروانه شده ام الان شک دارم انسانی هستم که خواب دیده پروانه شده یا پروانه ای که خواب دیده انسان است.

هذیان 2: گاهی نمی دانی این سایه ها در شب بازی ماه است با مهتاب یا روحی است متلاطم که در مهتاب شنا می کند.

یعنی آدم جیگرش کباب میشه

2011-04-03T15:55:00.000-07:00

یعنی آدم جیگرش کباب میشه برای اونایی که بعد از سیزده روز یللی تللی باید دقیقا آخرین ساعتهای شب سیزده بدر یادشون بیفته فردا روز از نو روزی از نو وهول هولکی لاکهاشونو پاک کنند و مقنعه مچاله شده رو که معلوم نیست کجا افتاده پیدا کنند... ولی آدم بیشتر که فکر می کنه دلش بیشتر برای اونایی کباب میشه که تو همچه کافرستونی گیر کرده اند که نه می فهمند عید چیه نه می فهمند سیزده چیه! بعدشم از روز اول عید رفتند کالج و همینجور دارند با این زبون نفهما سر و کله می زنند. و باز بیشتر آدم دلش برای اون بیچاره ای می سوزه که هر چی صد و بیست و چهار هزار بار به پدر جونش گفته بود بیست و هفت" اپریل" درسم تموم میشه باز باباجون اشتباهی " هفت اپریل" بلیط گرفته که به اتفاق خانم بچه های جدیدش بیان دیدنش! یعنی همین وسط وسط امتحاناش!

آهای قومی که زار و نزار رفتین اداره.. زیاد دلتون نسوزه که حال بدتر از شما هم وجود داره تو دنیا...

باران که بیاید همه عاشق هستند*

2011-03-31T22:59:00.000-07:00

امروز اینجا بارون بارید. وقتی ماهها باشه که فقط برف دیده باشی و برف این باران عجب معجزه ای است برای تو ودلت می خواهد این معجزه را و این حس عجیبت را جایی ثبت کنی. دلت می خواهد جایی از این بارشی که بی دریغ بر سر تو می بارد بنویسی گرچه می دانی که اینها حتما همان دریایی است که جای دیگری بر باد رفته... و همانجا از فکر کسانی که عاشق دریا بودند و شایدالان دلشان برایش تنگ باشد دلتنگ می شوی ... دلت کسی را می خواهد که با یک نگاه و کلام تسکینت دهد.

باران: تب هر طرف ببارم دارم
دهقان: غم تا به کی بکارم دارم
درویش نگاهی به خود انداخت و گفت:
من هرچه که دارم از ندارم دارم

* نام مجموعه شعری ازایرج زبر دست

**عکس رو از اینجا گرفتم.

دنیای این روزای من هم قد تن پوشم شده

2011-03-27T15:31:00.000-07:00

اول اینکه باید بگم دولت جناب هارپر که تو پست قبل حرفشو زدم سقوط کرد!یعنی انگار مجلس رای عدم اعتماد بهش داد اونم رفت پی کارش... اگه می دونستم در مورد هرکی اینجا بنویسم یه روزه سقوط می کنه که کلی وقت پیش کلی چیزا نوشته بودم تا حالا یه چیزی شده بود بالاخره...

دوم اینکه چند هفته تا آخر درسم بیشتر باقی نمونده. اینقدررر سرم شلوغه که حد نداره . همه معلمها لابد پیش خودشون فکر کردند حالا که داریم میریم انتقام بگیرند ازمون. حالا اینهمه پرزنتیشن و پروژه و اساینمنت از یک طرف و دلشوره اینکه بعد از این درس چه خواهد شد یه طرف! یعنی خیلی دلم می خواد یه کار خوب و مرتبط گیر بیارم. خیلی هااا:( اگه یه مدت بگذره و کار گیر نیارم می دونم حتما کمی تا قسمتی قاط می زنم. شما که غریبه نیستین می دونید کلا مستعد قاط زدنم در هر شرایطی...

سوم اینکه وسط این هاگیر واگیر درس و اینا مرض وسواس گرفتم رو تمیزی خونه! یعنی صد و بیست و چهار هزارجور اسپری پاک کننده خریدم یکی برای شیشه و آینه یکی برای دستشویی ؛یکی برای لک روی موکت ؛یکی برای لک لباس ؛ یکی برای برق انداختن شیر آلات؛ یکی برای چراغ گاز و یکی فقط و فقط برای در یخچال !! بعد هی اینا رومی زنم و با زور و فشار دستمال می کشم هی میرم عقب ببینم چقدر تمیز می کنه!! بعد همون موقع هم دلم مث چی داره می جوشه از فکر درسهای نخونده وتمرینهایی که باید تا فرداش به استاد تحویل بدم. یعنی مطمئن باش یه چیزیم شده...

پیام های نوروزی

2011-03-25T20:36:00.000-07:00

اما خودمونیم ها این آقای هارپر هم عجب پیام یخی داد برای عید نوروز..باشه حالا که یه چیزی گفت بد نبود بهتراز هیچی بود... ولی در مقابل پیام برادر اوباما .. اووه چقدر پیام این اوباما قشنگ بود چقدرررررر قشنگ بود! شعر سیمین بهبهانی رو که خوند: گر چه پیرم، ولی هنوز مجال تعلیم اگر بود ؛ جوانی آغاز می‌كنم ....اسامی افرادی که آورد و و اینکه گفت "رعب آینده ایران رو تغییر نخواهد داد" و اینکه گفت بیش از 60 درصد مردم ایران بعد از سال 1979 به دنیا اومده اند و نباید اسیر زنجیرهای گذشته باشند... واقعا عالی بود حرفهاش.

نرم نرمک می رسد اینک بهار

2011-03-20T09:24:00.000-07:00

سال نو مبارک

سال 1390 رسید و ما در آستانه دهه جدید قرار گرفتیم. دهه نود! برای همه شما دوستان خوبم سال خیلی خوبی آرزو می کنم. سال 89 سال عجیبی بود برام. تجربه های استثنایی داشتم که شرحش بماند برای بعد...

توضیحات در مورد هفت سین: اینجا هر چی بزاری برای سبزه به شدت و سرعت و عین لوبیای سحر آمیز رشد می کنه. به نظرم بذر همه چیز مثلا اصلاح شده یا یه کاریش کرده اند که زود رشد کنه. این سبزه در عرض چند روز همچی بلند شده بود که دیدم حتما باید بزارمش یه جای خنک تر. خلاصه سبزه ای که گذاشته بودم رو سر لباسشویی که جایی است که از توی خونه خنک تره با روشن شدن لباسشویی تکون خورده بود و افتاده بود پایین . صحنه فجیعی بود سبزه ای که برعکس افتاده و له شده :( بعد از وسطش تونستم اینقدر سبزه رو دوباره احیا کنم بزارمش اینجا. برای همینه که سبزمون شده عین کپر بی صاحاب.

اشکهایی برای یک پایان

2011-03-14T15:57:00.000-07:00

دارم نگاهت می کنم که چطور داری بار و بندیلت رو می بندی حواست به من نیست مثل همیشه...می دونم که رفتنت دیگه برگشتی توش نیست..حالا چرا داری با اوقات تلخی می ری ؟ کاش بدونی هیییچ دلخوری ندارم ازت... چشمم به دنبال هر چیزی است که داری توی اون چمدونت می تپانی... آهای مواظب باش اینها همشون تیکه هایی از وجود منند مواظبشون باش تو رو خدا... چطور می خوای همه رو تویه چمدون جا بدی نمی دونم! همه خاطراتم ؛ شادی هام ؛ آواز خوندن هام ؛ انتظارها ؛ دیوونگی ها ؛ قهرها و گریه هام... هواشونو داشته باش بعضی هاشون خیلی نازک و ظریفند نمی خوام بشکنند ولی همشون پیش تو باشند بهتره... اصلا همه رو با خودت ببر... بیا یه ذره دیگه هم جا باز کن این چند تا چیز دیگه هم یه جوری جا بده... شبهایی که جون به لب شدم تا صبح و اشکهایی که ریختم؛ بغضهایی که خفه ام کردند... بیا اینا رو خوب بسته بندی کردم که ببری... نمی خوام دیگه ببینمشون می خوام با رفتن تو از یاد ببرمشون.

عجب ...فکر می کردم بخواهی بروی خوشحال بشم ولی الان که موقعش رسیده -البته موقع موقعش که نه یه هفته ای مونده که بری چقدرر عجله داری تو- داشتم می گفتم الان توی دلم خالی شد یهو از رفتنت..ای وای که الان دارم فکر می کنم حتی یه دل سیر نگاهت نکردم ... دلم گرفت از رفتنت ... خوبی هایت کم نبودند چه شبها و روزهایی داشتم با تو...
ولی رفتنت را گریزی نیست ووقتی می دانم بازگشتی درش نیست پس گریه چرا؟ بیا تا دم رفتن بغلت کنم بگذار تا ببوسمت و پشت پنجره اینقدر وایسم تا بروی...
امید بسته ام که گرمای شروع بهار جانشینت این سرمای زمستانت را از جانم ببرد. بگو او هم با من مهربان باشد آنچنان که زمانی تو بودی..

"صفت آسمان آبی است حتی اگر ابرهایی آن را خاکستری کرده باشند"

2011-03-13T20:34:00.000-07:00

کتاب " زهیر" پائولو کوئیلو حال و هوایی داره برای خودش.. تو را با خودش می برد و می برد... فضایش و حرفهایش برای من عجیب و ناشناخته و رمز آلود است.. نمی خواهم تعریف کنم داستان چه بود و از کجا شروع شد دوست دارم فقط جمله هایی ازش اینجا بنویسم:

"مردم اسیر زندگی شخص شانند. همه اعتقاد دارند هدف این زندگی؛ پیروی از یک برنامه است. کسی از خودش نمی پرسد که آیا این برنامه خود اوست یا شخص دیگری آن را برایش ریخته. تجربه کسب می کند؛ خاطره می اندوزند؛ مال جمع می کنند و نظرات دیگران را بر دوش می کشند که سنگین تر از حد توان "آنهاست. بنابراین رویاهای خودشان را از یاد می برند."

- فکر می کنی عشق های قبلیت عشق بازی را بهتر به تو یاد داده اند؟

- به من یاد داده اند خواسته ام را بهتر بشناسم.

- این را نپرسیدم. عشق های قبلییت به تو یاد داده اند بهتر با شوهرت عشق بازی کنی؟

- برعکس برای اینکه بتوانم خودم را کامل تسلیمش کنم باید داغ زخم هایی را که مردهای دیگر بر من گذاشته اند فراموش کنم.

- برای اینکه انرژی حقیقی عشق بتواند از روحت بگذرد باید تو را در حالی بیابد که انگار تازه به دنیا آمده ای. مردم چرا خوشبخت نیستند؟ برای اینکه می خواهند این انرژی را حبس کنند؛ که غیر ممکن است. فراموش کردن سرگذشت شخصی؛ یعنی پاک و باز نگه داشتن این مجرا؛ یعنی بگذاری این انرژی؛ هرروز؛ هر طور که مایل است؛ خودش را تجلی ببخشد؛ یعنی اجازه بدهی این انرژی تورا هدایت کند.

- خیلی سخت است چرا که این انرژی اسیر خیلی چیزهاست: تعهدات متقابل؛ بچه ؛ گرایش و خواست جامعه...

- انسان برای اینکه بتواند در حد کمال زندگی کند باید همیشه در حرکت باشد؛ هرروز با روز دیگر فرق کند.. نه اینکه دائم سفر باشیم بلکه باید این کار را به صورت روحانی انجام دهیم. باید با خود پیشین مان وداع کنیم ... داستانهای قدیمیمان را آنقدر تکرار کنیم که دیگر برایمان مهم نباشد... و همانطور که این فضاها را خالی می کنیم باید دوباره پرش کنیم تا احساس خلاء به ما دست ندهد حتی به صورت موقت... با سرگذشتهای دیگر؛ با تجربه هایی که جرئت انجامشان را نداریم یا نمی خواهیم یه این شکل زندگی کنیم. عشق این گونه رشد می کند و وقتی عشق رشد می کند ما هم با او رشد می کنیم.

ره کجاست... ره کجاست.... پای لنگ من

2011-03-12T19:37:00.000-08:00

نمی دونم این "نیاز" به نوشتن در وبلاگ چیه که اگه ککش بیفته به جون هر کی دیگه محاله دست از سرش برداره! یه جور اصرار به فراموش نشدن ؟ یا یه راهی برای مطرح شدن؟ به هر حال وقتی شروع کردی دیگه دلت می خواد ادامه بدی... برای من که فکر کنم به نحوی پر کردن تنهاییم باشه! دقیقا همین امروز فهمیدم دارم به سمتی می روم که حتی حرف بچه ام را هم دیگه درست و حسابی نمی فهمم چه برسه به بقیه... یعنی به کی بگم!! همچی رگ گردنش زده بود بیرون و عصبانی حرف می زد ولی هرچی من بیشتر دقت می کردم در این کلمات یکی فارسی یکی انگلیسی کمتر می فهمیدم چه چیزی این بچه تقریبا آروم رو اینطوری کرده و هر چه کمتر می فهمیدم بیشتر با خودم فکر می کردم حرف زدن این بچه عجب بل بشویی شده دیدنی!!

**دوست داشتم " آرزوهای سال جدیدم" را بنویسم ولی با توجه به بند بعد که لذتهای پیش پا افتاده زندگی" هستند دیدم خیلی تداخل" آرزو در لذت" پیش میاد ( شما بخونید یه جور شیر تو شیری !) برای همین گذاشتم تو پست بعدی آرزوها رو بنویسم فعلا به " لذت " برسیم تا بعد...

*** من هم دوست دارم در بازی سه تا از پیش پا افتاده ترین لذت های زندگیتون رو نام ببریدشرکت کنم. ( می دونید اولین بازی وبلاگی که تا حالا داشته ام؟) اول اینجا و اینجا رو ببین و بعدش بزن بریم:

راستش دلم نمیاد به اینا بگم لذتهای پیش پا افتاده زندگیم... شاید همینها لذتهای بزرگ زندگی من باشند کسی چه می دونه...

ا- اولیش وقتی توی ماشین در حال رانندگی آهنگهای مورد علاقه ام رو همزمان با ضبط می خونم:)) ایران که بودیم مدتی هر روز صبح "گل گلدون من" رو با بچه ها می خوندم. در این کار لذت ناگفتنی بود و خیلی انرژی می گرفتیم و خوش می گذشت. اینجا تقریبا هر چی روی ضبط باشه باهاش می خونم. خوندن همراه آهنگهای گوگوش رو خیلی دوست دارم.

2- وقتی که بچه ها خوابند و من بغل گردن و زیر گوششونو می بوسم. بوی خواب همراه با بوی بچگی ! نمی دونید چه حالی برای من داره.

3- وقتی یه دوست یهو بهم زنگ می زنه و من از ذوق به نفس نفس میفتم و دوست دارم هی یه چیزی بگم که خودم بتونم بزنم زیر خنده... دروغ چرا از ایمیل دوستایی که یهو یاد من میفتند هم خیلی ذوق می کنم! همین چند روز پیش که تهران بارون اومده بود گویا... یکی از دوستام که فکر کنم یک سال یا بیشتر خبری ازش نداشتم دو خط ( و دقیقا دوخط و نه بیشتر) نوشته بود که بارون اومده و من یاد تو افتادم که بارون رو دوست داری! به نظر شما نباید ذوق می کردم؟ کامنتهای وبلاگ هم برای من همون حالو داره واقعا خوشحال میشم از دیدنشون.

شما هم اگه دوست دارین " لذتهای کوچیک زندگیتون " رو بنویسید. شاید باعث بشه بعضی هاشو دوباره کشف کنیم.

دل گمراه من چه خواهد کرد با بهاری که می رسد از راه؟

2011-03-09T07:29:00.000-08:00

دلم از موندن در پشت کیبورد گرفته! انگار نوشتن داره از یادمون میره کم کم...شعری که دوست داشتم رو دستی نوشتم- گرچه ریز نوشتم همه شعر جا نشد- آخر شعر (که من خیلی دوست داشتم) این بود:

ای بهار ای بهار افسونگر

من سراپا خیال او شده ام

در جنون تو رفته ام از خویش

شعر و فریاد و آرزو شده ام

اسکی و استخر در بنف

2011-03-04T20:53:00.000-08:00

امروز دیگه خودمونو به هر آب وآتیشی زدیم توی این بنف! صبح تا ظهر اسکی و شب هم استخر آب گرم در مجاورت برفها... عکس اول منظره ایه که از بالای یکی از پیستهای اسکی می تونستی ببینی و دو تا عکس بعدی یه استخر روبازه که رفتیم و برفها کنارش دیده میشه. باید بگم خیلی باحال بود! همچه تجربه ای تا حالا نداشتم. (آب استخر 38 درجه بود ولی چون هوا خیلی در مقایسه با اون سرده بخار آب عکسها رو تار کرده)

ادمونتون و بنف

2011-03-03T19:46:00.000-08:00

دو روزی است که اومده ایم مسافرت... دو شب گذشته ادمونتون بودیم. ادمونتون به نظرم دیروز سردترین شهر جهان بود! حتی برای مایی که از "شمال تر" آمده بودیم... همه خیابونها و حتی اتوبانها به طرز باور نکردنی یخ زده و پوشیده از برف بود و حتی چند دقیقه نمی شد بیرون بمونی . اصلا امسال پیش بینی شده بهار هم کانادا همچنان یخ بندون باشه و سرما. برعکس پارسال که خیلی زود هوا گرم شد و زمستون خیلی سردی نبود. پارسال جوری بود که سیزده به در ما رفتیم بیرون و از صبح تا عصر بیرون بودیم و کباب و آش خوردیم! و این کار با این هوایی که من دارم امسال میبینم از محالاته...

امشب و فردا شب رو در "بنف" هستیم. که شهر کوچیک توریستی در جنوب غربی آلبرتا و مجاور بریتیش کلمبیاست . اینجا هوا خوبه (حول و حوش صفره ) بچه ها رو می خواهیم فردا اسکی ببریم. سه تا پیست اسکی داره این طرفها: اولی Nakiska, دومی MT. Norquay, و سومی Sunshine village. از هر سه تا پیست این عکسها رو پیدا کردم هنوز نمی دونم کدومشو خواهیم رفت.

یه چیز خیلی با مزه.. این هتل ما استخر در فضای باز داره و الان که ساعت نزدیک نه شبه استخرش بازه و همه هم توی آبن! البته آبش گرمه ... بچه ها و شوهر جان رفتند استخر ولی من ترسو تر از این حرفام! بابا این کانادایی ها هفت تا جون دارند! بغل استخره پر برفه و چند تا پسر و دختر کنار استخر با مایو با هم برف پرت می کردند!! یعنی باید ببینی تا باور کنی!

پست نسوان در وصف حال پوستینی که ول نمی کند

2011-03-03T07:04:00.000-08:00

پست امروز نسوان وصف حال ماست... عینا کپی می کنم از بس دوست داشتم...

من ولش کردم، اون ول نمی کنه

مارس 3, 2011 بدست نسوان

در حکایت است که کربلایی عباس و پسرش حسن به رود خانه ای رسیدند و پوست خرسی روی آب شناور دیدند. کربلایی گفت حسن !اگر این پوست رو از آب بگیریم توی بازار به قیمت خوبی می خرند. حسن در رودخانه پرید که پوست خرس را از آب بگیرد غافل از این که خرس زنده در آب است ،خرس با حسن گلاویز شد و همچنان که در رودخانه می رفتند به نزدیک صخره ها رسیدند که کربلایی از دور داد زد حسن، حسن پوست خرس رو ول کن! جونت رو نجات بده! حسن فریاد کشید: من ولش کردم، اون ول نمی کنه!

***

حکایت ماست. خنده دار نیست . اما این خرس ول کن نیست!سراغ تک تک مان خواهند آمد، بی ادعا ترین هایمان، نا آگاه ترین هایمان.یاد آنهایی می افتم که وبلاگ نویس بودند و دل خوش به این که سیاسی نمی نویسند و کسی کاری به کارشان ندارد. قیافه هایشان دیدنی است وقتی کل ورد پرس و بلاگ اسپات فیلتر شد. یعنی امروز فرق نمی کند چی می نویسی ،حق نداری بنویسی.فردا به همین سادگی خواهند گفت حق نداری باشی، حق نداری نفس بکشی. یاد هاشمی رفسنجانی می افتم وقتی روز روشن دخترش را جنده خطاب کردند. یاد دکتر روح الامینی می افتم وقتی پسرش را زیر شکنجه کشتند.

آنهایی که دل به این خوش کرده اند که آهسته می روند و می آیند تا گربه شاخشان نزند بدجوری اشتباه می کنند. آنها که دل به یارانه ها یی سپردند که با خوردن کف گیر به ته دیگ چندی دیگر قطع می شود، آنهایی که بچه های خوبی بودند وقبوض برق و آب و گاز را پرداختند و دل خوشند که کسی کاری به کارشان ندارد، آنهایی که به عنایات آقا امام زمان از ته چاه چشم دوخته اند ،همه و همه به زودی با این خرس درگیر خواهند شد. آنهایی که فکر می کنند که توی خانه می نشینیم و آهنگ ابی گوش می دهیم به اندازه ی آنها که در کوچه ها باتوم می خورند اسیر همین رودخانه ی متلاطم هستند. فقط چشمهایشان را بسته اند تا غرق شدن محتومشان را فراموش کنند. فعلا که کربلایی و حسن و خرس بدجوری در هم گره خورده اند. این خرس زخمی و وحشی و دیوانه خون می خواهد. اگر ما هم ول کنیم خرس ول نمی کند. راه برگشتی نیست.این خرس را باید از پا در آورد. دریغ اینجاست که اگر همه به این نتیجه برسیم این کار ساده تر از پراندن یک مگس از سر انگشت خواهد بود. .

شعر و شاعری و کپری که صاحب دار شد

2011-02-28T18:05:00.000-08:00

در این ماه هر چه از من کارهای غیر عادی دیدید نپرسید چرا و چی شده!! یه ذره فعلا تحملم کنید قرصامو بخورم بهتر میشم قول می دم. مثلا الان دلم می خواهد یه شعر خوانی راه بیندازم.شما هم مثل من شعر دوست دارید؟ یا اینجوری بگم از بعضی ازشعرها حس می گیرید؟ فکر کنم خواندن یک شعر به حس و حال آدم در اون زمان که شعر رو می خونه یا می شنوه بستگی داره. خیلی وقتها اشعار خیلی لطیف را هم وقتی آدم احساسش زیاد لطیف نیست می خونه براش تهوع آوره...این شعر نیما رو وقتی بیست ساله بودم هم برایم جالب بود الان هم هنوز دوستش دارم برایم به نوعی یاد آور بی نیازی وبزرگ منشی است.

در پس پنجاهی و اندی زعمر

نعره بر می آیدم از هرزگی

کاش بودم باز دور از هر کسی

چادری و گوسفندی و سگی

حال دارید شعر بنویسید؟ هر چی که دوست دارید.جبران می کنم .... قول می دم!!

**موی بچه ها هر وقت نامرتب و ژولیده است بهشون میگم "موهاتون مثل کپر بی صاحاب شده" :)) البته واضح و مبرهن است که اونا هرگز در عمرشون کپر ندیده اند چه برسه به بی صاحاب و با صاحاب. (جهت روشن شدن اذهان عمومی بگم "کپر" یه سایه بون و یا استراحتگاه تابستونی برای کشاورزان سر زمینشونه و از "خار و خاشاک" ساخته میشه و وقتی بی صاحب رها بشه در اثر باد و بارون مثلا این شکلی میشه

حالا غرض از معرفی "کپر بی صاحاب" این بود بگم که من و بچه ها هممون رفتیم آرایشگاه و موهامونو خوشگل کردیم و صد البته موهامون از حالت کپر بی صاحاب در آمده و به باصاحاب تبدیل شده الان.

** جهت اطلاع مهاجرهای عزیز کناتا و اگه دوست دارند قیمتها رو بدونند عرض کنم : قیمت کوتاه کردن مو برای خانمها تقریبا 50-60 دلار به اضافه تکس و تیپ ( مرسومه برای آرایشگاه تیپ بدی) برای بچه ها حدودا 20-40 دلار بستگی به سن بچه داره. البته تو پرانتز بگم من در تورنتو یک بار موی بچه ها رو با 6 دلار در یک آرایشگاه چینی دادم کوتاه کرد!! که در نوع خودش رکوردی محسوب میشد و باید بگم خیلی هم خوب کوتاه کرد:)
** این ادیتور بلاگ اسپات امروز بازی در میاره. اینم می دونه من حالم " یه جوریه ها" ...سطرهایش را پایانی نیست همیجووووووریییی می ره تو ستونهای مجاور عین خیالش هم نیست. باید خودم اینتر کنم هی هی روزگار.....
الان مجبور شدم اینقدر فونت رو ریز کردم که نمی دونم چطور اون دسته از دوستا که می دونم سنی هم ازشون گذشته می خوان بیان هی این عینکشونو بردارند اون یکی رو بزارن و عرق بریزن و هن هن کنند و اینا رو بخونند:)) (آیکون یه ذره بدجنسی)

اسفند ماه و درس ارتباطات

2011-02-25T20:31:00.000-08:00

این ترم یک درسی به نام ارتباطات داریم. چند روز قبل استاد این درس در مورد اخلاقها و رفتارهایی که باعث میشه نتونیم با اطرافیان ارتباط درست برقرار کنیم صحبت می کرد. (البته منظورش بیشتر ارتباطات و درک درست منظور طرف مقابل در محیطهای کاری بود ولی فکر می کنم در مورد ارتباطات خوشمزه هم میشه کاربرد داشته باشه به هر حال ارتباط ارتباطه دیگه!!) بعد هر چی اون می گفت من هی فکر کردم راست میگه ها! ما اینجا ضعف داریم.. باز هی یه مورد دیگه گفت باز من گفتم آی آی این کاریه که این آ. خو. ندا می کنند! ببینید خلاصه مواردی که به عنوان " موانع در امر ارتباط" شمرد رو میگم:

اولین مورد Criticizing بود که یعنی یک ارزیابی منفی بی جهت تو ذهنمون از طرف داریم بعد طرف در و گوهر هم از دهنش بباره ما توی اون تفکر منفی خودمون باقی می مونیم و متوجه نمی شیم چی داره میگه. مثلا با خودمون می گیم " این آدم دروغگوست" دیگه این تفکر نمیزاره حرفهاشو باور کنیم.

دومین Name - Calling باز شبیه بالایی به بعضی قشرها یه مارکی میزنیم.مثلا "همه زنها بد رانندگی می کنند" یا " همه مهندسهای کامپیوتر از خود راضین" دیگه اگه یه آدم کامپیوتری"استثنا پیدا شد تو کتمون نمیره خاکی باشه. و در اینکه همه خانمها خوب پارک می کنند و دست فرمونشون هم عالیه مگه شکی دارید؟

سومین Diagnosing بود. این یعنی بازی کردن نقش یه روانپزشک. ما که ماشااله هممون خودمونو یه پا روانپزشک و آدمشناس می دونیم. طرف دهنشو باز نکرده احساس می کنیم "این تیپ آدمها" رو می دونیم چه جورین. دیگه این باعث میشه تا آخر اصلا توجه نکنیم چی میگه!

چهارمی Ordering یعنی کنترل کردن بقیه با دستور و امر و نهی! نهه تو روخدا کم از این کارا می کنیم اگه زورمون برسه؟ این کار مانع ارتباط متقابله.پنجم

Treateningیعنی سعی در کنترل رفتار بقیه با تاکید بر اینکه اگه انجام ندن چه عواقب منفی در انتظارشونه! این کاریه که آ. خو.ندا می کنن...

ششمی Lecturing یعنی بری رو منبر و هی بخوای برای مردم سخنرانی کنی و بگی که چه کارهایی خوبه و چه کارهایی بد! اینم مثل بالا می دونید که کیا انجام می دن و اصلا با اصول ارتباط متقابل تناقض داره.

مورد های بعدی هم شامل پریدن تو حرف مردم با سوالهای نامربوط یا نسخه پیچیدن و توصیه های نپخته ارائه دادن و چند تا مورد دیگه بود. حالا ببینید ما چقدر از این کارها رو در مورد اطرافیانمون انجام می دیم و چقدر راه رو به روی ارتباط منطقی و دو طرفه می بندیم و بعدش هم احساس پیروزی بهمون دست می ده
* اصلا بی خیال موارد بالا! میشه یه کم بگین از اسفند ماه چه خبر؟ می دونید که عاشق اسفندم و شاید در اسفند همیشه عاشق؟ یکی از این دوتا!! بوی اسفند برایم بوی شوق بوی تازگی بوی امیده. برای من اسفند یعنی پرسه زدن در بازار تجریش یعنی جور کردن سفره هفت سین. برای من اسفند یعنی دلشوره و غنج رفتن دلم برای همه برنامه های کوچیکی که هی برای خودم ردیف می کنم و فکر می کنم همشونو باید قبل از عید انجام بدم. برای من اسفند یعنی تنفس یک جور هوای آمیخته با شوق یک جور بویی که انگار سنسورش را فقط من دارم. برای من اسفند یعنی شستن دیوارها و بوی وایتکس (بوی وایتکس برام خیلی نوستالژیه ). برای من اسفند یعنی رطوبت پرده های نمناک که تازه نصب کرده باشی. برای من اسفند ماه یعنی "اسفند دود کردن" و به انتظار نشستن. برای من اسفند یعنی ماهی های قرمز کوچیکی که توی دلم شنا می کنند و زندگی می کنند و عاشق می شوند

آدرس جدید در بلاگ فا

2011-02-21T08:31:00.000-08:00

یک وبلاگ دیگه در بلاگ فا درست کردم و دو پست آخر رو هم به اونجا منتقل کردم. هیچ چیز دیگه رو نبردم نه کامنتهای شما نه حتی آدرس دوستان. از بس که دوست دارم فکر کنم رفتنم موقتیه. بالاخره ما هم رفتیم زیر لوای اسلام و این سرویس دهنده های وطنی. خوب چه عیبی داره؟ حالا مشکل من اینه که اینقدر اونجا برام غریبه است که تا رفتم اونجا مثل مرغ عشقهایی که قفسشونو عوض می کنند لالمونی می گیرند زبونم بند اومده (البته به خاطر دارید که اصولا هرگز قبلا هم چهچه نمی زدم:))

آدرس خونه جدیدمون اینه:

http://maryam-yadegar.blogfa.com/

می بینمتون

نوشتن در تنهایی

2011-02-19T15:10:00.000-08:00

انسان شهرش را عوض می کند؛ کشورش را عوض می کند ولی عاداتش را سخت است بتواند عوض کند. مهم این نیست که کدام قطار را سوار شده باشی و در کدام ایستگاه جهان پیاده شده باشی؛ این چمدانی که با خودت آورده ای وقتی بازش می کنی همان چیزهایی تویش هست که از اول توش چپانده بودی. همیشه لبالب است از همان عادات همان ترسها و همان کابوسها...

اعتراف می‌كنم كه هرگز نوشتن برای من کار آساني نبوده است. مثل هر کس دیگری مثل هر آدمیزادی گاهی مزخرف نوشته ام؛ گاهی سرحال نبوده ام؛ گاهی وقت‌ها خودم را سانسور كرده‌ام. نه اينكه دروغ بنويسم، نه، اساساً وارد بعضي مسائل نشده‌ام.تقریبا بیشتر وقتها حسابگری‌های حقير شخصی به خاطر زن بودنم به خاطر خانواده ام ... بالاخره همه جور مانعی سر راه آدم هست. این هم از عادات بزرگ شدن در جامعه‌ای است که" خواهی نشوی رسوا ـ همرنگ جماعت شو "را در آن یادمان داده اند. ولی به هر حال همین نوشتن با هزار جور سانسور خود خواسته تمرین نوشتنی بوده برایم تا اکنون...

وقتی که می خواهم برای کسی دلایل مهاجرتمان را بشمارم مجبورم بگویم غم نان داشتیم آنجا... همیشه غم نان ملموس تر از غم رویاست...نمی توانم برای همه بگویم غم آزادی؛ غم آزاد شدن از همان عادتها و محدودیتهای خود خواسته ناشی از زندگی در آن اجتماع را داشته ام همیشه... تو مجبوری به زبان زمینی با همه سخن بگویی...

الان که دارم فکر می کنم نوشتن در این صفحات فیلتر شده یک حسن بزرگ برای من دارد. یک جور احساس تنهایی و آزادی بیشتر می کنم حالا! شاید این مجالی باشد برای من برای آزاد تر نوشتن... برای بهتر نوشتن...اگر بخواهم.

ما دست از پوستین برداشته ایم

2011-02-18T18:30:00.000-08:00

حتما تا حالا شنیدین که میگن این بچه "بد غذاست" ؟یعنی خوب غذا نمی خوره و یا هر غذایی رو دوست نداره. یا "بد مسافرت" هم شنیدین؟ طرف معمولی که باهاش میری و میای خوبه وای از اینکه باهاش بری مسافرت .. اجدادتو میاره جلوی چشمت. بعضی هام "بد مریضی" هستند؛ خدا نکنه یه ذره تب کنند اینقدر آه و ناله و بد قلقی می کنند که اطرافیان آرزو می کنند خودشون صد برابر بدتر مریض می شدند و آه و ناله اینها رو تحمل نمی کردند. حالا بشنوید از اینجانب که آی "بد امتحانم"...یعنی مسلمون نشنوه کافر نبینه... این هفته که میان ترم داشتم از اول هفته ادا و اطوار من شروع شد و بعد هم نمی دونی چه هلویی بودم کل هفته...گریه و زاری و بد قلقی و بهانه گیری و این و اونو چزوندن دائما برقرار بود تا الان که به حول و قوه الهی جمعه عصره و این هفته مفتضح رفت پی کارش..صلوات بفرستین ...

**برای مهاجرت باید کمی ماجراجو بود و اندکی جاه طلب؛ اندکی هم نفرت داشت. مهاجر قماربازی است که همه گذشته اش را می گذارد بلکه آینده را ببرد. آنهایی که جاکن نمی شوند یا این خصلتها را ندارند و یا متنفرند از قمار...

** اینم خطاب به فیلتر کنندگان: ما که دست از پوستین برداشته ایم؛ پوستین چرا دست از ما برنمی دارد؟!!

مردم ازاین چشم به راهی

2011-02-16T16:28:00.000-08:00

سردم است

من سردم است و انگار هیچوقت گرم نخواهم شد
ای یار ای یگانه ترین یار

آن شراب مگر چند ساله بود ؟
نگاه كن كه اینجا زمان چه وزنی دارد

دلم تنگ است برای نوشتن

دلم تنگ است برای شما

عجب تلخ و سنگین است سکوت اینجا

Can you find me

2011-02-12T15:37:00.000-08:00

حالا تو این هیری ویری قیلطرینگ می خواستم ببینم تو این عکس می تونید منو پیدا کنید؟ جایزه نداره ها از الان گفته باشم.

قیلطرینگ

2011-02-11T19:34:00.000-08:00

مثل اینکه این وبلاگ هم به همراه همه وبلاگهای بلاگ اسپات و ورد پرس در ایران فیلتر شده. احتمالا باید کمی صبر کنیم ببینیم درست میشه یا نه! اگر هم نشد لطفا با من در تماس باشید. به نظرتون آدرس جدیدی باز کنم ؛ همینجا با فیلتر شکن میایید یا اصلا درشو تخته کنیم و هم شما و هم من به کار و زندگیمون برسیم؟ هر چی شما بگین.

دلم اینها را می خواهد

2011-02-10T17:45:00.000-08:00

ایران که بودم دوستانم که همه خانم هم بودند برای هم اس ام اس های ولنتاین رو می فرستادند. در این کار لذتی بود... نمی دانم شاید که خلایی رو پر می کردیم با این کار. خلا اینکه کسی یادش هم نیست ما هم دلمان از آن جمله ها می خواهد گاهی. امروز هم دلم یکی از اون اس ام اس ها را می خواهد. الان دلم اسمم را می خواهد روی یکی از اون قلبهای سرخ مقوایی که به دیوار "بوستون پیتزا " چسبانده اند. دلم یک جمله ساده هم می خواهد روی همان قلب مقوایی. دلم یک دسته گل رز سرخ هم می خواهد که بدون هیچ آرایشی همینجوری دسته شده باشد. دلم دیگه چی می خواد؟ آهان دلم از اون شکلاتهای قلبی هم می خواهد همراه اون گلها...

سایت کتابخوانی بچه ها در کانادا - آلبرتا

2011-02-06T07:48:00.000-08:00

خیلی از خانواده هایی که بچه مدرسه ای دارند ممکنه سیستم آموزشی کانادا رو با ایران مقایسه کنند و این یکی از عقاید متداول ایرانیان است که : سطح سواد در مدرسه های اینجا پایین تر است! احتمالا کسانی که این عقیده را دارند هنوز همان حفظ کردن بی هدف مطالب و ده بارمشق نوشتن بچه ها از روی یک متن تکراری و حجم زیاد کتابهای "اجباری" منظورشونه که باید بگیم نخیر اینجا از این خبرها نیست. اینجا حتی کتاب مرجعی را آموزش و پرورش برای هر کلاس معرفی نمی کند. این معلم است که منابع آموزشی را تعیین می کند و بچه ها مطالعه آزاد بیشتری نسبت به بچه های ایران دارند. مثلا در مدرسه های ابتدایی هر کتابی که بچه ها مطالعه می کنند در سایت اینترنتی ثبت می شود. بچه ها بعد از خوندن هر کتاب به سوالاتی در مورد اون کتاب در همان سایت پاسخ می دهند و امتیاز آنها ثبت می شود. (هر کتاب امتیاز خاص خودش را دارد) سطح کتاب و کلمات جدیدی که در آن کتاب یاد گرفته اند ثبت می شود.اینطوری منابع برای تقویت "خواندن "بچه ها توسط خودشان تعیین می شود نه کتابهای کلیشه ای با محتوای خاص. این کتابخوانی در اصل جزیی از برنامه درسی بچه هاست و با کتابخوانی در اوقات فراغت متفاوت است. برای دیدن وضعیت بچه ها از نظر کتابخوانی خود بچه ؛ پدر و مادر و یا معلم با آدی مخصوص وارد می شوند متوسط سطح سواد از نظر مهارت خواندن و امتیازهایش از خواندن و پاسخ دادن به سوالات کتابها نشان داده می شود. مثلا دختر من به 91.9% از سوالات مربوط به کل کتابهایی که تا حالا خونده درست جواب داده در حالی که سطح انتظار -با توجه به اون کتابها- از سن او 85% بوده و در اصل Above goalمحسوب شده که نشاندهنده بهتر بودنش از سطح متوسط است. آخرین کوییزی که داده و امتیازهایش هم در این صفحه است. می تونی ببینی در هر کتاب بچه چه چیزی خونده و سطح خوندنش چطوره. بچه ها به نحوی می توانند کتابهای مورد علاقه شونو به عنوان کتاب درسی بخونند. نه اینکه هی مجبور باشند در مورد کوکب خانم و دهقان فداکار بخوانند و از درس باغچه بان ده بار بنویسند.

* عکس اون سایت کتابخونی رو نتونستم به صورت عکس بیارم و مجبور شدم کپی کنم و نمی دونم چرا اینقدر بزرگ شده و زده همه قالب صفحه رو گرفته. پیدا کردن کامنت از اون وسط مسطهای سایت کتابخونی شده مثل تستهای هوش مجله های خانواده!!! پیدا کنید؛ کامنت بگذارید و جایزه بگیرید:))
** آقا ما عکس اون سایتها را حذف کردیم. همه صفحه مو گرفته بود !

آرزوهای من خاطره باز

2011-02-01T21:01:00.000-08:00

می خواهم لیستی از آرزوهایم تهیه کنم. شاید باور کردنی نباشه که در بیشتر سالهای عمرم آرزوی آنچنانی نداشته ام. شاید هم بوده چیزهایی که دلم بخواهد اونجور بشود ؛شک ندارم که بوده ولی نشده آنچه که می خواستم و انگار با "آرزو کردن" قهر کرده بودم همه این سالها... ولی الان می خواهم باز بهشون فکر کنم . حتی می خواهم اینجا هم بنویسمشان. شاید لیستم را به در یخچال یا بالای تخت هم بزنم حتی! جایی که هر روز ببینم. یا به این نتیجه می رسم که اینها آرزوم نیستند و نبوده اند و عوضش می کنم و بهترش را می نویسم یا بهشون می رسم و با خوشحالی روی تک تکشون خط می کشم و می گم اینم از این!! "ویکی "- یکی از معلمهای این ترم که حرفهای خوبی می زند- می گوید هر آرزویی داشته باشی و بهش فکر کنی و بنویسیش عملی میشه! چند بار تا حالا خواسته از آرزوهایمان از زندگی رویایی که دوست داریم داشته باشیم و یا از شغل رویایی مان صحبت کنیم. از وقتی ویکی این کک رو به جون ما انداخته تازه یادم افتاده که بعععله ما هم کلی چیزها می خواهیم که هنوز بهش نرسیده ایم. دارم واضح تر و مشخص تر بهشون فکر می کنم. اصلا هم نمی خوام فکر کنم این تصورات نشدنی یا امکان ناپذیره یعنی ممکنه کاملا بلند پروازانه باشه.

* شما هم دوست دارید آرزو و یا رویایی رو بنویسید؟

** امروز با بوی یک عطر پرت شدم به 17-18 سال قبل.. همینقدر بگم یه تصویر خیلی قشنگ تو قاب خاطره که با بوی یک عطر زنده شد ...برگشتم به صاحب اون بو نگاه کردم و نمی دونم چقدر نگاهش کردم ... کلی خاطره مثل اسلایدهای خش خشی و سیاه و سفید آپارات جلوم رژه رفت تا به خودم اومدم و نگاهم رو کنار کشیدم...

خدایا این وبلاگو از ما نگیر

2011-01-31T18:27:00.000-08:00

بهروز وثوقی در فیلم همسفر اونجایی که حال بسی خوشی دارد با لحن نیمه مست و نیمه لاتی خود می گوید:" خدایا این حالو از ما نگیر" حالا ما که حالمان به خوشی او در آن شب مستیش نیست ولی باز به درگاه خداوند دعا می کنیم که " خدایا این وبلاگو از ما نگیر" . از بابت اینکه هر وقت دلمان رو به پوسیدن است اینجا جایی است که می توانیم کمی عز و جز کنیم و چند تا دوست و آشنا هم پیدا می شوند که بیایند اینجا ونازمان را بکشند ماهم خوب بشویم و همه چیز تمام شود برود پی کارش...

**یه فایل صوتی درست کرده ام ولی الان نمی زارمش همین قدر که این غر غر ها را می نویسم بسه...

زبان سرچشمه سوء تفاهمات است**

2011-01-29T21:12:00.000-08:00

در این چند روز که سخت درگیر درسها بودم کلی چیز یادم میفتاد که می گفتم آی یادم باشه اینو برای شما بنویسم ولی الان که می خوام بنویسم می بینم که همشونو یادم رفته ! بگذارید به حساب آلزایمر و عاشقی و هزار تا درد بی درمون دیگه...فقط اینو یادمه از کل ماجراهای هفته گذشته: در یکی از درسها استاد یک بازی راه انداخت؛ دو نفر در دو صندلی پشت به پشت هم نشستند و بدون اینکه یکدیگر رو ببینند سعی کردند یکی در مورد طرحی که در دست داره توضیح بده و آن یکی اون طرح را با اشکال هندسی که در دست داشت و فقط بر اساس توضیحات نفر اولی درست کند.
درست کردن طرح بدون ذکر جزییات اغلب غیر ممکن بود! مثلا اون که داشت طرح رو توضیح می داد وقتی می گفت بزرگترین مثلث را در پایین سمت راست بگذار و ذکر نمی کرد قاعده اش بالا باشد یا پایین بیشترین احتمال این بود که اون"سازنده" یا دریافت کننده اطلاعات درست برعکس عمل کند.یعنی اگه یه ذره جای ابهام داشت بدون شک "سازنده" راه عوضی می رفت! یعنی ایمان پیدا کردیم برای ارتباط و تفاهم و رسیدن به هدف حتما باید چند تا مورد در نظر گرفته بشه: اول اینکه نباید در گفتن جزییات خسیسی کرد. جزییات خیلی خیلی مهم ترند! بدون جزییات و با کلی گویی هرگز نمی شود به هدف رسید. دوم اینکه کامیونیکیشن دوطرفه است. در جایی که سازنده می توانست سوال کند حتما به درک بهتری می رسید و شکل را بهتر و زودتر درست می کرد. یعنی میشه حدس زد در ارتباطات روزانمون چقدر ممکنه بعضی چیزها رو خوب برداشت نکنیم. خیلی وقتها اصلا سوالی نمی کنیم فقط بنا بر آنچه "تصور" می کنیم عمل می کنیم. طرف رو تار ومار می کنیم یا پیش خودمون در موردش قضاوت می کنیم بی خبر از آنکه اصلا منظور طرف چیز دیگری بوده است.

البته من دو تا نتیجه اخلاقی هم خودم گرفتم:

Nothing is as simple as it seems

Anything that can go wrong will go wrong

صبح شنبه

2011-01-22T15:35:00.000-08:00

صبح شنبه است و ساعت پنج و نیم صبح با زنگ تلفن دخترم از خواب بیدار میشم:

مامان بیا دنبالم.... هر کی اینجا بچه مدرسه ای داشته باشه می دونه که چه برنامه هایی دارند اینا تو مدرسه. خوب یکیش اینه که گاهی شب تا صبح تو مدرسه می مونند( Wake-a-thon) ورق بازی می کنن و فیلم میبینند ورزش می کنند و می رقصند! برنامه از این باحال تر؟ معلمها هم همه باهاشون و پا به پای اینهمه انرژی بچه ها میان. فکر کن ساعت دوازده شب تازه براشون پیتزا آوردند و بعدش قهوه و شیرینی تیم هورتونز یا به قول اینجایی ها "تیمی" بعد هم ساعت سه رقص.. من واقعا باورم نمیشد بچه هاتا صبح بتونند بیدار بمونند! ولی مونده بودند و صبح رفتیم آوردیمشون... بعد دوباره خوابیدیم و این بار با صدای زنگ ساعت بیدار شدم! هر چی فکر کردم کی این ساعتو گذاشته عقلم به جایی نمی رسید! اووووه اینو آقای شوهر گذاشته برای بازی ایران و کره.... و ای کاش ایران نمی باخت.

بعد هم یه مقاله دستمه که باید بخونمش. گاهی توش چیزهایی می نویسم و فکر می کنم چقدر این نحوه رفرنس دادن در مقاله ها مزخرفه! یعنی واقعا نمی فهمم چرا همچی رفرنس می دن بدون اینکه از فونت زیرنویس استفاده کنن... وسط مطلب آدم یادش میره که اصل مطلب چی بود... حالا وسط گم شدن در این رفرنس دهی های نامفهوم دلم اینور و اونور می پره؛ هرز می ره ؛ هی فرار می کنه.

باید قرار بگیرم .باید حالا که وقت دارم و کمی آرومم بتونم این تکه تکه ها را چسب بزنم . شاید هم بدم بندش بزنند. مثل قدیم که قوری ها رو بند می زدند. هر چی هست کار کار خودمه.شاید فردا دیگه توانشو نداشته باشم.

پ.ن.1 از همه دوستایی که هفته قبل به گیرنده هاشون دست نزدند و متوجه شدند اشکال از صورت امام جمعه است واقعا تشکر می کنم.
پ.ن2. در درسی تحت عنوان مالتی کالچراریزم معلم داشت درباره اهمیت رعایت حق و حقوق اقلیتها و مخصوصا "گی" های محترم صحبت می کرد. یکی از بچه ها به اسم "کدی لی" با لحن لاتی خیلی بامزه ای گفت" حالا که ماها کم کم داریم در مقابل تعداد گی ها در اقلیت قرار می گیریم. به هر دختری میرسیم باید حواسمونو جمع کنیم نکنه طرف همجنس گرا باشه!!! (عکس این کدی-لی که ذکر خیرش رفت رو پایین میزارم. وقتی رفته بودیم موزه دایناسورهای درام هلر و پاشو کرده توی دهن یکی از مجسمه های دایناسوری و همچی عربده می کشه که میشه علاوه بر لوزه چهارم و پنجمش معده و لوز المعده اش هم دید)
پ.ن.3 رینا عزیز حرف از بسکتبال پسرش زد منم یادم افتاد هفته قبل چند تا عکس از مسابقه بسکتبال بچه ها گرفتم. پایین مطلب میزارم ببینید.

برای ندیدن پست قبلی

2011-01-16T16:11:00.000-08:00

از وقتی "آیفون" خریدم عکسهایی که با اون گرفته بودم رو به کامپیوتر منتقل نکرده بودم. بعد هر بار مث شاگرد های خنگ با گردن کج از دختر بزرگم که معمولا همه کارهای مربوط به کامپیوتر برایش آسونه می پرسیدم و اونم کمی غر و لند می کرد و راههای عجیب و غریبی می گفت که من سر در نمی آوردم. یعنی مشکلم این بود که این گوشی های "اپل" به نظر می رسه به این راحتی با ویندوز سر سازگاری ندارند.(البته این حدس و گمان منه و نه چیز دیگه). بالاخره با یه راهی که با اون راههایی که دخترم می گفت فرق داشت عکسها رو از توی این گوشی درآوردم ! چند تا از عکسها رو که اغلب مربوط به فیلد تریپهای همراه با همکلاسیها برای نمونه گرفتن به طبیعت اطراف است را می گذارم. در ضمن برای اینکه پست قبلی برام ناراحت کننده بود و نمی خواستم ببینمش.

عکس اولی رودخونه ای در کنار این شهرما به اسم Clear Water

عکس دوم هتلی به اسمPrince of Wales در جنوب غربی آلبرتا که منظره جلوش فوق العاده بود.

سومی دوستم "دونا" در حال عکس گرفتن از همون هتل

چهارمی یکی از معلمها در حال توضیح در مورد نحوه نمونه برداری از خاک.

پنجمی یکی دیگه از بچه ها به اسم ناینا.

2011-01-16T13:19:00.000-08:00

با زندگی کم دغدغه و آروم اینجا احتمالا تا چند سال دیگه به آدم حال به هم زن و فقط به فکر خودی تبدیل خواهم شد که بزرگترین دغدغه اش فقط خوردن هر چه بیشترمیوه های ارگانیک یا پیدا کردن کرمهای دور چشم بهتره و هر چه بیشتر سعی می کنه از چیزهایی که این آرامش را به هم بزند دوری کند مبادا ناراحت شود!!!

چند روز پیش که شوهرجان با دیدن خبر سقوط هواپیما به روی پایش کوبید که ای وااای... یه هواپیمای دیگه!! ملتمسانه گفتم نگو! خواهش می کنم هیچی نگو... نمی خوام ببینم و بشنوم... حتی دلم نخواست چیزی در موردش بنویسم از گفتنش - شایدبه خاطر اینکه خودم را ناراحت نکنم -حذر کردم. ولی بعد از چند روز به هر حال من هم خونهای ریخته شده روی برفها را و هواپیمای در هم شکسته را و قربانیان حادثه را و آن بچه یک ماهه که در آغوش پدرش از سرما خشک شده بود را دیدم.

حالت تهوع گرفتم . حالم بده خیلی بد....

فرهنگ وپائولو کوئیلو و بنیامین

2011-01-13T18:16:00.000-08:00

نمی دونم تا حالا یک کوه یخ شناور در اقیانوس دیدین؟ من هم والا ندیده ام تا الان که اینجا پیش شمام! ولی شنیده ام که فقط یک دهم کوه یخی بیرون از آبه و نه دهمش زیر آب... این درست همون چیزیه که به نظر من میشه به فرهنگ تشبیهش کرد.

فقط قسمت کوچکی از فرهنگ هر ملتی قابل رویت است. مثلا فرض کن هنرهای سنتی ؛ موسیقی؛ رقص؛ ادبیات؛لباس و یا غذاهایی است که می خورند. ولی آن قسمت خیلی مهم ماجرا که خیلی به چشم هم دیده نمی شود اعتقادات و ارزشها و الگوها و تفکرات یک ملت است.

الان که چند خط بالا رو نوشتم راستش فکر کردم اول باید فرهنگ رو تعریف می کردم بعد می رفتم سراغ کوه یخ و اینا...از بچگی حرفا رو از وسط شروع می کردم:)اصلا به نظر شما فرهنگ چیه؟ اعتقادات ما؟ بینش و دریچه ای که از اون به جهان نگاه می کنیم؟ مجموعه دانش و هنر و اعتقادات و رفتارما؟ یا همه این چیزا وابسته به فرهنگه و فرهنگ خودش چیزی جز همه اینهاست؟به هر حال من که فکر می کنم وقتی که به کشوری در دورترین نقطه ممکن نسبت به وطنت - و طبعا دورترین فرهنگ ممکن به آنچه داشته ای- مهاجرت کنی ممکن است بعد از چند سال زبانشان را متوجه بشی؛ غذاهاشونو بخوری ؛ لباست فرقی با آنها نکند ولی آن ته ته ذهن آدم که مربوط می شود به آنچه واقعا اعتقاد داری سخته که تغییر بکنه.اولها آدم فقط مشاهده می کنه(Observation) . به تفاوتها و شباهتها آگاه میشه و از نزدیک لمسشون می کنه ولی هنوز کاری نمی کنه؛ بعد ممکنه در مرحله ای قرار بگیره که بعضی چیزها رو تقلید کنه و بخواد امتحانشون کنه (Imitation) -مثل من که اولها می گفتم اه موی سگ... اه توی خونه سگ... اخ اگه بمیرم سگ تو خونه راه نمی دم... و الان دارم کم کم بهش فکر می کنم و فکر می کنم حس داشتن یک موجود گرم و نرم که بهت احتیاج داره و دوستش داری و می شود لمسش کرد نباید چیز بدی باشد- مرحله بعدی جاگیری بیشتر عادتها و تقلیدها در زندگی است دیگه فقط یه امتحان نیست (Reinforcement) -اینجوری آدم به خلاف کشیده میشه ها:)- و بعد اگه واقعا اون عادتها بره در عمق وجود و باطن آدم (Internalization) البته اگههههه بره! به نظر من شاید بیش از یک نسل طول بکشه. شاید مراحل دیگه ای هم داشته باشه که من تا همینجاشو می دونم.تورو خدا نگید که یه مهاجر بااااااید فرهنگشو نگه داره و اینا!!! بالاخره آدم تاثیر می گیره ! و خواه ناخواه تغییر می کنه. سنگ هم به سنگیش تو هر محیطی بنا به اینکه چه به سرش بیاد شکلش عوض میشه. اونجا که رودخونه می غلطوندش گرد و نرم میشه ...اونجا که با بهمن حرکت می کنه لبه هاش تیز میشه... اونجا که رسوب روش میاد مدفون میشه... دیگه ما که آدمیم !

پ.ن.1 بنیامین یه آهنگی داره: حالم بده حالم بده... از زبون یه روبوت می خونه که عاشق شده . بیچاره هم قلبش از آهنه و نمی تونه گریه کنه و هم درجه تبش روی هزار وسیصده!!! بعد هم میگه شاید به چشم تو این تب فقط یه عدده!!!! چند وقته دیگه درجه هوا رو نگاه هم نمی کنم اگه هم نگاه کنم و بگم مثلا منهای فلان قدر می دونم که به چشم تو فقط یه عدده! چه می دونی اون فلان قدر یعنی چی آخه !!!

پ.ن.2 شایای عزیز این مطلب منو لینک کرده و کلی چیزهای جالب توی این پستش نوشته. مرسییی

پ.ن.3 کتابهای پائولو کوئیلو رو یکی برام ایمیل کرد :) همشو یه جا و همه ترجمه فارسی. اینجا میزارم اگه دوست دارین بخونید. شنیدم این کتابها تو ایران ممنوع شده!!! آخهههه بابا اینا پرخواننده ترین کتابای دنیاست به قرآن!!

بعد نوشت: الان فهمیدم پائولو کوئیلو به خاطر اینکه در ایران کتابهاش ممنوع شده همه ترجمه های فارسیشو تو سایتش گذاشته. ممنونم:) شما می دونید که چقدر دوست داشتم زهیر رو بخونم.

منبع عکس

همه آنچه از زندگی می خواهم

2011-01-09T09:20:00.000-08:00

وقتی مثل من مهاجر باشی و گاه و بیگاه تنهایی و یا مشکلات دیگه - که همراه با سرما همیشه به نظر سخت تر میان- بهت فشار بیاره ؛ احتمالا بارها از خودت می پرسی " من اینجا چکار می کنم؟" ؛ "چرا الان من باید اینجا باشم؟" یا " چی منو به این نقطه از دنیا کشونده؟"
توی ذهن هر کدوم از ما حتما یه چیزهایی هست که براش بیش از بقیه امور ارزش قائلیم. حتی شاید بهش مستقیم فکر نکنیم ولی کارهای ما خود بخود در اون جهت میره که ارزشهای ما رو تامین کنه..راستش من سعی کردم فکر کنم توی زندگیم چه چیزهایی برای من ارزش بوده تا حالا! اول وقتی کلمه "ارزش" اومد تو ذهنم سیل تعریفها و واژه هایی هم باهاش اومد ... کلماتی که عموما همراه با این کلمه "ارزش" بارها و بارها در طول سی سال -بگو همه عمرمون از وقتی چشم باز کردیم- در رادیو تلویزیون وطن در مدرسه و درس و محیط کار بارها بارها گفته شده بود. ولی خیلی هاش برای من واقعا با ارزش نبود . دلم می خواست از هر کلیشه ای خلاص بشم و ببینم برای خود خودم چی ارزش بوده.
یه جرقه ای زد تو فکرم که ممکنه جدا از مذهب یا ملیت چیزهایی برای همه آدمها ارزش بوده باشه! و درست بود! یه مطلبی دیدم در مورد "ارزشهای مشترک مردم در هر جای دنیا". این تحقیق از بیش از 25000 نفر از 44 کشور مختلف دنیا با فرهنگهای متفاوت به عمل اومده بود در مورد ارزشهای مشترک برای همه انسانها... نتیجه این تحقیق فقط 56 "ارزش انسانی" است که می شود در 10 گروه دسته بندیشون کرد. من همه آنچه می خواستم در همین 56 کلمه پیدا کردم و حداقل به این نتیجه بزرگ رسیدم که از قانونهای عموم انسانها مستثنی نیستم !! و بعد دیدم بعلههه خیلی از مواردی که واقعا برای من مهم بودند و تا حالا اینجور منظم بهش فکر نکرده بودم در این گوشه یخ زده دنیاهست بدون هیچ منتی!

ارزشهای جهانی حاصل اون تحقیق رو می تونید در لینک بالا ببینید . هر چی فکر کردم دیدم آنچه از زندگی می خواهم در چهار گروه بیشتر نیست . دیدم من در زندگی فقط اینها را می خواهم و دیگر هیچ...

1-احساس امنیت و سلامت فردی و اجتماعی و خانوادگی. مورد قبول جامعه و خانواده بودن به من امنیت می دهد وبرعکس اینکه به خاطر عقیده و یا ظاهرم مدام از قشر" غیر خودی" تلقی بشوم به من احساس عدم امنیت اجتماعی می دهد. این رو با تلقی اینکه در همه چیز با بقیه "مساوی هستم تقریبا یکی می دونم. پذیرش از طرف اجتماع و همچنین ابراز عشق ؛ دوست داشته شدن و دوست داشتن به من احساس امنیت می دهد.
2- احساس شادی و لذت بردن از زندگی. مثالش برای من عدم وجود روزهای غم و غصه است. جایی که هیچ موردی برای متاثر کردن آدم در جهت "غم و غصه " نباشه و هر روزش به نحوی روز شادی و جشن باشه و تو هیچ روزی به خاطر اینکه شادهستی احساس گناه و یا منع اجتماعی نداشته باشی.
3- احساس قدرت ...این احساس در مورد من فکر می کنم حاصل قدرت مالی وقدرت اجتماعی و قدرت حاصل از داشتن اطلاعات باشه. جایی که فرض کنید به خاطر زن بودنم از یک سری چیزها محروم نشوم. برای هر کدوم از موارد دلم می خواهد صد تا مثال بیاورم ولی برای این مورد همینقدر بگم که محروم شدن از اطلاعات کاری به واسطه جنسیتم را قبلا در محیط کارم زیاد تجربه کردم. اغلب به واسطه زن بودنم در درجه کمتر از نظر کاری بودم و کارهای کم اهمیت تر به من واگذار می شد و یا در جریان بسیاری از امور قرار نمی گرفتم.
4- آزادی در بیان هر عقیده ای که دارم. باور کنید حتی زیاد اصراری به "بیان" هم ندارم. به هر حال عقیده آدم در نحوه زندگیش نمود پیدا می کنه مثلا فرض کنید برای عقیده به هر مذهبی یا لا مذهبی؛ چه قید و بندهایی بیشتر از طرف اجتماع -و گاها از طرف نظام حاکم- تحمیل می شود و آدم بنا به عقیده اش در گروه خاصی قرار گرفته و زندگیش به کل تحت تاثیر رفتارهای متقابل قرار می گیرد.

تقریبا فکر می کنم هر آنچه من از زندگی می خوام در همین موردهای بالا خلاصه میشه. برای اینکه مطلب خیلی طولانی نشه از نوشتن مثال خودداری کردم. واقعا دوست دارم مشارکت کنید و بگید که فکر می کنید چه چیزهایی در زندگی مهمه.

خرده جنایتهای من

2011-01-05T19:29:00.000-08:00

هر از چند گاهی اگه آدم بتونه به گناهانش اعتراف کنه سبک تر میشه نه؟ فقط اشکال کار اینه چند تا آخری هاش یادم مونده. به هر حال می نویسم به امید آمرزش...

اعتراف اول: یه دوستهایی داریم اینجا که به شدت روی نخوردن گوشت خوک(Pork) تعصب دارند. یعنی مثلا پیتزا یا غذاهایی که یه ذره پپرونی یا بیکن توش داره رو نمی خورن.بعد یه جوری هم اه و اوه می کنن که انگار یه خوک درسته الان نشسته روی پیتزا....و همیشه هم توضیح می دن که خوک حیوونیه که مدفوع خودشو می خوره و اصلا گوشتش بهداشتی نیست و میگن که ما اگه بخوریم خودبخود حالمون بد میشه و اینا ...خلاصه ماجرا از اونجا شروع شد که من چند وقت پیش بین اینهمه کالباسهای متنوع یکی رو که مزه اش به نظرم خیلی خوب و "نزدیک به مزه کالباسهای ایران" بود پیدا کرده بودم و صد البته که از گوشت خوک بود. روزی که این دوستان خونه ما بودند اتفاقا از این کالباسها داشتیم. همه خوردند و خیلی از طعمش خوششون اومد. حالا اونا هی می پرسن مارکش چی بود این کالباسه !!! من می گم بسته شو نمی دونم چکار کردم. کار به اونجا رسید که تلفنی بعدا دوباره پرسیدند فهمیدی اسمش چی بود و من مجبورشدم هی طفره برم از ترس این که بخوان بخرن و بفهمن! خدایا منو ببخش.

اعتراف بعدی: این مورد مربوط میشه به یه خانواده ای که کلا گیاه خوار هستند. یعنی به هیچ وجه محصولاتی که توش گوشت اعم از گوسفند و مرغ و ماهی و میگو و جانور در کل باشه نمی خورن. اونا هم -به جز علت مذهبی که دارند- میگن ما حالمون بد میشه اگه بخوریم و پلو خورشت هایی با سبزیجات و قارچ خوراکشونه. چند وقت پیش مهمون ما بودند و من کلی ماهیچه پخته بودم برای باقالی پلو بقیه مهمونها. بعد به فکرم رسید خورشت مهمونهای گیاه خوار رو با آبگوشت این ماهیچه ها درست کنم خوشمزه تر میشه!! خلاصه آب اون ماهیچه ها رو کردم خورشت قرمه سبزی با قارچ. شب اینا هی خوردن و گفتن وای که چقدر خوشمزه است. خیلی وقت بود که غذاهای ما این مزه رو نمی داد!!! بنده های خدا نمی دونستند مزه گوشته! خدایا منو ببخش!!

موردهای بعدی زیاد مهم نیستند مثلا ریختن یه ذره تکیلا در چای مادر بزرگی که از ایران اومده بود و در پیک نیکی که در بهار گذشته داشتیم تیک و تیک دندوناش به هم می خورد.(بعدش کلی در مورد اینکه چای " از داخل" آدمو گرم می کنه حرف زد بنده خدا). حالا که فکر می کنم یه مورد هم شیر دوشیده شده یه مامانی رو خوردم که به همراه نی نی گذاشته بودند پیش من تا در ساعاتی مادر نی نی نیست بهش بدم.
اینقدر از آب قند خوشش اومد نی نیه!

نسل من با دلتنگی هایش چه کرد؟

2011-01-03T20:43:00.000-08:00

صحنه اول: در کش و قوس آخرین روزهای قبل از ترک وطن؛ نمی دونم کدوم شیر پاک خورده ای گفته بود "هرچی کار پزشکی دارین انجام بدین" ما که کار پزشکی نداشتیم گفتیم همینجوری بریم یه آزمایش خون بدیم و بعد هم در جریان تخلیه خونه و شیر تو شیر شدن همه زندگیمون برگه رسید آزمایشگاه گم شد! رفتم آزمایشگاه(بیمارستان آتیه شهرک غرب) و جریان رو گفتم و خواهش کردم نتیجه آزمایش رو برام پیدا کنه! طرف گفت ببین چه تحفه هایی رو کانادا داره می پذیره!!! ما که هیچی نگفتیم ولی بعدها فهمیدیم جاهایی در دنیا هست که نتیجه آزمایش بدون خواهش و رفت و آمد مریض خودش اتو ماتیک بره پیش پزشک معالج؛ میشه از طرف دکتر خودشون چنانچه لازم باشه بهت زنگ بزنن و بگن بیا دکتر؛ میشه از طرف آزمایشگاه زنگ بزنن و بگن موقع چکاپ سالیانه توست کی وقت داری بیای....

صحنه دوم: آزمونی شامل زبان انگلیسی و هوش برای کارشناسی ارشد مدیریت برای مهندسین در محل کارت برپا می شود.سومین بالاترین رتبه رو داری. قبولی منوط به مصاحبه عقیدتی است. مصاحبه می شوی و رد می شوی. از همان اول که باهات شروع به صحبت می کنند می توانی از چهره های نه چندان دوستانه شان بفهمی که پذیرفته نیستی با معیارهای آنها. دلت می خواهد حرفت را بگویی و بروی: می گویی امروز که میامدم گیاهی را دیدم که از لابلای سنگها رشد کرده بود و بیرون آمده بود؛ من همان گیاهم که عاقبت با همه سختی ها و موانعی که برایم هست رشد خواهم کرد و او گفت: آن چه آنجا دیدی علف هرزی بوده احتمالا... و نگاه با لبخندی به قیافه های دو نفر منحوس تر از خودش که آنها هم برای گزینش آنجا هستند می کند و به خیال خود از این حاضر جوابی خود سخت مسرور می شود.

صحنه سوم : حالا بزن به صحرای کربلا... وطن! اینقدر برایت مهم بودیم که رفتنمان را هم نفهمیدی... جای خالی مان را هم ندیدی... هر آنچه که بخشیدی بهمان بهت پس دادیم و وقتی چشم باز کردیم دیدیم که آدمی شده ایم که هیچ چیز ندارد. هیچ چیز برای باختن. حالا چرا با دلتنگیت آزارمان می دهی؟

پ.ن.اول: وقتی می گفتم شمال کجاست؟ جلوی دامنش را می کشید روی کوههای البرز؛ می گفت این شمال...
بعد دامنش را می انداخت روی آبهای خلیج فارس؛ این هم جنوب....
طرف راست دامنش را می کشید روی صورت خورشید و می گفت: این مشرق.
و مغرب هم...
سمت چپ دامنش بود که می رسید به کوهستانهای ابری و دلتنگی...(ناهید کبیری)

پ.ن.دوم: بیا و فراموش کن همه آنها را . عکسها را ببین ! پارک حفاظت شده بنف در جنوب غربی آلبرتا که الان وطن ماست.(تابستون سال گذشته)

ببار باران ببار... الان هوای تهرون رو دیدم بارونی بود خیلی ذوق کردم.

و دلم برای تو ای نامهربان نه مثل همیشه که بیشتر از همیشه تنگ می شود

2010-12-30T16:39:00.000-08:00

مجموعه داستان "جمعه های بارانی" اسم کتابی از خانم ناهید کبیری است که دیشب یه نفس خوندمش. واقعا دوستش داشتم. بیوگرافی خانم کبیری رو نمی دونم. نمی دونم کجا زندگی می کنه ولی نوشته هایش بسیار با روحیه زنی که مهاجر است نزدیکه. یقین دارم که دورانی را در غربت سپری کرده باشه.هم این کتاب و هم کتاب قبلی که ازشون خوندم(پیراهن آبی) برایم خیلی نزدیک می نمود. یه پاراگراف کوچیک از یکی از داستانهای کوتاه این کتاب رو در ستون سمت راست نوشتم ولی اون ستون کوچیکه برای نوشتن همه قسمتهایی که دوست داشتم.

دوستی ازم خواست کتاب "زهیر" پائولو کوئیلو رو بخونم.نسخه الکترونیکی فارسیشو هر چی گشتم گیر نیاوردم. تورنتو که رفتم از کتابفروشی پگاه که تنها کتابفروشیه فارسیه سوال کردم اون هم نداشت. انگلیسیشو دارم می خونم .به نظر شما خیلی کار بیخودیه کتابی که قبلا یه بار ترجمه شده باز ترجمه کنم و اینجا بنویسمش؟ یه خوبی داره که ممکنه شما هم همراهیم کنید تو خوندنش و نظر شما رو هم بدونم.

حرف نظر شد یه چیزی یادم افتاد ...قسمت state این بلاگ تعداد افرادی که اینجا رو میبینند به طور متوسط روزی 200 تا 300 نفر نشون می ده -البته روزهای تعطیل کمتره- ولی راستش انگار توی حموم دارم آواز می خونم. نه اینکه هیچ صدایی از شما نیاد ها. چند نفری هستند که همیشه لطف دارند و برام نظرشونو می نویسن ولی بقیه خاموشند. نه میگن خوبه اینا که نوشتی نه میگن بده. اصلا نمی دونم اگه اینقدر بی نظر و بی تفاوتین پس چرا هر روز میایین اینجا و میرین آخه! بالاخره یه چیزی باید آدم رو وادار به باز کردن یه صفحه وب بکنه! بابا یه حرفی یه چیزی! ما اگه دلمون تنگ نبود مرض نداشتیم هی بیاییم اینجا کاغذ سیاه کنیم! برم یه دفتر خاطرات قفل دار بخرم توش بنویسم بهتر نیست به نظر شما؟

پ.ن.1. پ.ن.اول: هشتم دی تولد فروغ است .(امروز چندم دی بود؟) همه شعرهایش رو دوست دارم.ولی هیچ شعری مثل این اینقدر نزدیک به وصف حال خودم ندیده ام تابحال:

نگاه کن که غم درون دیده ام
چگونه قطره قطره آب می شود
چگونه سایه سیاه سرکشم
اسیر دست آفتاب می شود

نگاه کن
تمام هستیم خراب می شود
شراره ای مرا به کام می کشد
مرا به اوج می برد
مرا به دام میکشد

نگاه کن
تمام آسمان من
پر از شهاب می شود
تو آمدی ز دورها و دورها
ز سرزمین عطر ها و نورها
نشانده ای مرا کنون به زورقی
ز عاجها ز ابرها، بلورها
مرا ببر امید دلنواز من
ببر به شهر شعر ها و شورها
به راه پر ستاره می کشانی ام
فراتر از ستاره می نشانی ام

نگاه کن
من از ستاره سوختم
لبالب از ستارگان تب شدم
چو ماهیان سرخ رنگ ساده دل
ستاره چین برکه های شب شدم

چه دور بود پیش از این زمین ما
به این کبود غرفه های آسمان
کنون به گوش من دوباره می رسد
صدای تو
صدای بال برفی فرشتگان
نگاه کن که من کجا رسیده ام
به کهکشان به بیکران به جاودان
کنون که آمدیم تا به اوجها

مرا بشوی با شراب موجها
مرا بپیچ در حریر بوسه ات
مرا بخواه در شبان دیر پا
مرا دگر رها مکن
مرا از این ستاره ها جدا مکن

نگاه کن که موم شب براه ما
چگونه قطره قطره آب میشود
صراحی سیاه دیدگان من
به لای لای گرم تو
لبالب از شراب خواب می شود
به روی گاهواره های شعر من

نگاه کن
تو می دمی و آفتاب می شود

پ.ن.2. اینهم یه شعر از خانم ناهید کبیری:

نه مثل همیشه

در ضیافت زمین و ستاره
با لباس سفید اتوکشیده ایستاده‌ام

تا به تجربه‌های تازه‌ی این غربت بی‌آینه
عادت کنم
به قیامت‌ِ دیدار تو نمی‌دانم اما
چه‌گونه؟

اکنون که مه از کوه پائین می‌آید
از تپه پائین می‌آید
روی سقف سفالین خانه‌ها چرخ می‌زند
و بر شاخه‌های پریشان اردیبهشت،
که سنگین از عطر شکوفه‌های غریب
می‌بارد،
من از رویاهای پراکنده‌ام در سرزمینی یاد می‌کنم
که انگار وطن من بود!

و دلم برای تو ای نامهربان
نه مثل همیشه
که بیش‌تر از همیشه
تنگ می‌شود ..

بوی خونه

2010-12-27T16:46:00.000-08:00

مسافرت رو برای وقتی که می رسیم خونه دوست دارم. حس آرامش" رسیدن" رو دوست دارم. باز کردن چمدونها بی هیچ عجله ای رو دوست دارم. جدا کردن لباسهای تمیز و کثیف و شستن تا حد امکان هر چیزی که "چون از مسافرت اومده پس باید شسته بشه" رو دوست دارم. تا قبل از اینکه از مسافرت برگردی فکرش هم نمی تونی بکنی که صدای ماشین لباسشویی و بوی مواد شوینده احساس تو خونه بودن و آرامش به آدم بده.

پ.ن. نگفتم از مسافرت خاطره اش را هم دوست دارم؟ این صدای برادرم است در یک شب دوست داشتنی مسافرت ما .

بعدا نوشت: مستاجرهای بیس منت ( برت + گرل فرندش) برامون کارت تبریک کریسمس آوردن. نمی دونم باید براشون کارتی کادویی چیزی می گرفتیم؟ اگه بابام بود تا حالا صد بار شام و ناهار دعوتشون کرده بود:) هر بار برف میاد برت بدو بدو میره درایو وی (همون راه پارکینگ) و پیاده رو جلوی خونه و راه ورودی تا دم در خونه ما رو تمیز می کنه.مستاجرهای قبلی این کار رو نمی کردند. البته من خیلی ازش تشکر کرده ام و بهش گفته ام مرسی که می دونه ما اینقدر تنبلیم:))

کریسمس

2010-12-25T15:10:00.000-08:00

کلا وقتی آدم می خواد چیزی بنویسه اگر یک حس تنهایی و یه کمی غمبرکی - و تا حدودی عشقولانه - داشته باشه ؛نوشته ها جالب تر میشه و این احساسات با حال و هوای این چند روزه بنده بسی متفاوت بوده است. بنابراین فکر می کنم هر چی بنویسم بی مزه و در حد گزارش روزانه از آب در میاد ولی خوب دلم می خواد چیزکی بنویسم ببخشید که زیاد خوش خط نیست.
امروز کریسمس بود و ما همه روز رو خونه موندیم . فردا یکشنبه به فورت مک موری برخواهیم گشت. امروز سعی کردم دکوراسیون خونه پدر جان رو تغییر اساسی بدم که صد البته موفق نبودم و به یه کمی تمیز کاری و تغییرات جزیی رضایت دادم. یعنی این پدر جان من- و کلا متولدین تیرماه - علاقه بنیادی دارند به جمع آوری و نگه داری آت و آشغال!! من از نبود پدر جان در خونه استفاده کردم و کلی چیزا رو دور ریختم. الانم با دست و گردن فلج از کار زیاد یه وری نشستم اینا رو تایپ می کنم. شب هم به یک مهمونی کریسمسی دیگه دعوتیم.کلا این هفته که تورنتو بودیم غیر از دو بار مهمونی کریسمسی سه چار بارمهمونی شب یلدا رفتیم ...از دوشب قبل شب یلدا پیشواز رفتیییم تا دو روز بعد از یلدا... ظهرها هم برای ناهار می رفتیم رستوران ایرانی و هر بار توانایی خود را در خوردن هر چه بیشتر کباب کوبیده و نون سنگگ می آزمودیم بلکه بتونیم با یه چند کیلویی اضافه وزن برگردیم ولایت. پارسال کریسمس تنها بودیم و لازم به گفتن نیست که چقدر تنهایی این روز بده. یعنی آدم یه جورایی دلش مهمونی و خونه و آدمای دیگه رو می خواد. پارسال یادمه همگی باهم رفتیم پارک آبی و استخر و سعی کردیم تا آنجا که جون داریم اونجا بمونیم و نیمه بیهوش برگردیم خونه تا دلمون دیگه مهمونی نخواد. امسال تلافیش دراومد و اشباع شدیم از مهمونی. بالاخره همیشه به شعبون یه ماه هم به رمضون...
پ.ن. اول: سحری وسطهای نوشته آخرش از من نوشته. قیافه منو تصور کنید که همینجوری داشتم می خوندم یوهویی دیدم ای ای این منم :))) اونم به اون خوشگلی که منو تصور کرده. ذوق مرگ شدم.
پ.ن.دوم: عکس زیر برای تبلیغ یه تعویض روغنی در مجله ایرانیها در تورنتوست. یعنی کر کر خنده است که میبینی بغلش نوشته تون آپ؛ تعویض روغن و فیلتر :))))

آبشار نیاگارا در زمستان

2010-12-22T18:26:00.000-08:00

ما یک بار چند سال پیش در طول تابستون نیاگارا رفته بودیم. این باردفعه دوم بود و آبشار در زمستون یه جور دیگه به نظر میومد. به مناسبت سال نو شبها نور توی آبشار می انداختند.

آبشار طرف کانادایی نسبت به آمریکایی دید خیلی بهتری داره.

پیاده روی کنار آبشار. یخ زده و سرد!

این پلی است که کانادا رو به آمریکا متصل می کنه و در اصل مرز حساب میشه. توی تاریخچه پل نوشته بود سال 1941 یعنی هفتاد سال پیش ساخته شده.

این قسمت آمریکایی آبشاره. سمت چپ عکس یه پل ساخته اند که تا وسطهای رودخونه جلو اومده تا مردم بتونند از اون طرف دید بهتری به آبشار داشته باشند.

این جزیره به اسم جزیره بز"Goat Island" :)) در "اونور آب" و در اصل ایالات متحده است. این جزیره آب رودخونه رو در طرف آمریکایی به دوقسمت می کنه و مثل اینکه در قدیم محل پرورش و نگهداری "بز" برای دامداران بوده.

کنار آبشار یک برج بلند شبیه سی ان تاور هست که میشه از اون بالا آبشار رو با دوربین بهتر دید.

از تهرانتو

2010-12-20T00:00:00.000-08:00

این روزها برادر نازنینمان به همه می گوید " ما بالاخره زاییدیم! خیلییی سخت بود خیلیییی! بعد از ده ساعت درد؛ یک ساعت تمام همش پوش... پوووش... پووووووش!!!

این کانادا کارخانه آدمسازی است برای ما.همه چیزش عالی است. نمی دانم بالاخره چه زمانی در این مملکت الله اکبر-ایران - می خواهند بفهمند که حضور پدر در کنار مادری که دارد زایمان می کند حیاتی است. کی می خواهند بفهمند زن در این لحظات سخت بیشتر از هر زمان دیگری نیازبه حضور همسرش دارد. نیاز به انرژی و دلگرمی او دارد. زن می خواهد مرد قدم به قدم همراهیش کند دستهای یخ کرده اش را لمس کند.عرق پیشانیش را پاک کند و نگاه محبت آمیزش را ببیند. مرد هم می تواند اولین لحظه تولد فرزندش را با همه جزییات و سختیها ببیند حتی اگر بخواهد می تواند ناف بچه را ببرد - مسلما او هیچ وقت هیچ وقت این لحظات و آن روز را فراموش نخواهد کرد- اصلا من می توانم بگویم یک آدم دیگری می شود بعد از آن روز. نه تنها فقط کمی کمتر از یک ماما در مورد زایمان و آناتومی بدن زن اطلاعات کسب می کند آنهم یک شبه! بلکه از نظر احساسی به سطح بالاتری می رسه . واقعاچه چیزی بهتر از این؟

این چند روز

2010-12-12T14:03:00.000-08:00

پیش نویس:اول از همه بگم مرسییی بابت دست خطهای قشنگتون. کلی ذوقیدم هر کدومشو که دیدم. من کی گفتم می تونم روانشناسی کنم:) دلم می خواست یادگاری داشته باشم.
1- این چند روزه که ترمم تموم شده صبحها که بیدار میشم چند لحظه طول می کشه تا بفهمم هیییچ کار و درس عقب افتاده ای ندارم و اونوقت دوباره با خوشی که فقط خودم می تونم اندازه اش رو بفهمم چشمامو رو هم فشار می دم و دوباره می خوابم! یعنی بهتر از این نمیشه! (حالا علاقه شدید به درس و تحصیل رو هم می تونید درک کنید!!)
2-ترم کلاس موسیقی بچه ها تموم شد و امروز کنسرتشون بود عکسای زیر مال امروزه:

3- یکشنبه قبل بچه ها رفتند اسکی من نتونستم باهاشون برم. خونه موندم زیاد هم درس نخوندم!

4- چند روز پیش کتابی به اتفاق دختر کوچیکم می خوندیم به اسم فلت استنلی(Flat Stanly) .ماجراش از این قرار بود که پسرکی به اسم استنلی یه وزنه سنگین روش میفته وصاف میشه! یعنی مثل یه کاغذ! بعد از این کاغذی شدنش کلی کیف و استفاده می کنه. مثلا یکی از کارهایی که می کنه اینه که از برادرش می خواد اونو پست کنه پیش دوستایی که خیلی وقت بوده دوست داشته ببیندشون ولی در حالت معمولی اونقدر پول نداشته که اونجاها بره!! این داستان من و دخترم رو کلی به هیجان آورد...و فکر کردیم ای کاش ماهم میشد یه وقتایی "flat" شیم وااای که بدون بلیط و ویزا چه جاها که نمی تونستیم بریم!!!! خلاصه اینقدر ذوق کردیم که عروسک فلت دیانا(دختر کوچیکم) رو درست کردیم و تصمیم گرفتیم یه جایی پستش کنیم تا جاهای مختلفی بره و بعد برگرده و با عکس و نوشته برامون تعریف کنه کجاها رفته! بالاخره وصف العیش نصف العیش:)

حالا مسئله اینجا بود کجا پستش کنیم که بعدا اونی که براش پستش کردیم حالشو داشته باشه برامون برش گردونند همراه با عکس و شرح ماوقع! با برادر کوچیکم تورنتو تماس گرفتم و اون درآخرمکالمه نتیجه ای که از حرفای ما گرفت این بود که ببردش بار و دیسکو !!و خلاصه باید یه حالی به عروسک فلت ما بده:)) !!!

بعد تصور کردم مثلا با دوستی در ایران تماس بگیرم:( البته مکالمه تماس خیالیه)

من: الووووو سلااام

دوستم(ایران) : سلاام خوبی؟ امدی ایران؟ من بیرونم صدا خوب نمیاد!!! اینجا شلوغه...

من: نههه . نیومدم تو خوبی؟ زیاد مزاحم نمیشم. فقط سریع می گم. ما می خواهیم یه عروسک فلت برات بفرستیم ببری بگردونیش حالشو داری؟

اون: چیییی؟ صدات نمیاد گفتی می خوای برگردی ایران نمیشه؟؟؟

من: نههههه می خوام یه عروسک بفرستم!!! خودم نه!

اون: ببین صدات نمیاد. ما الان دور میدون کاجیم دارن چارپایه از زیر پای یکی می کشن!! بعد چند تا ساندویچ "هایدا" می خریم میریم خونه! اون موقع زنگ بزن ببینم چی میگی...فعلا خداحافظ بووووق

اینم "دیانا-فلت" که آماده است برای پست شدن:))

روانشناسی خط

2010-12-10T16:58:00.000-08:00

بچه که بودیم هر وقت بی حوصله داشتیم مشق می نوشتیم ؛ قوز کرده بودیم یا پخش شده بودیم روی دفتر مشق بابا جونمون داد می زد :خوش خط بنویسسسس! یعنی از دور می فهمید داریم خرچنگ قورباغه می نویسیم!! به هر حال با وجود اینهمه تشویق! خط ما مثل خط بابامون خوب نشد که نشد... خط من خطی تقریبا بچه گونه است. گاهی فکر می کنم شاید این خط ساده و بچه گونه نشون دهنده سادگی خودم باشه.اصلا به نظر شما از روی خط آدمها میشه حدس زد چه روحیه ای دارند؟ اونایی که خطهای توهم توهم دارند پیچیده تر فکر می کنن؟ ایا اونایی که خطهای قشنگ دارند عاطفی ترند؟ واقعا خط نشون دهنده یه گوشه از درون افراد هست؟ من شک دارم راستشو بخواهین!! ولی دوست دارم یه نسخه از خط شما و نظرتونو در این مورد داشته باشم. میشه این دفعه به جای کامنت خطتونو ببینم؟ خوب اگه اسکنر هم در دست نداشته باشین با موبایل که می تونین یه عکس از خطتون بگیرین و بفرستین. همه رو اینجا میزارم . خوب دوست دارم خطتونو داشته باشم! (آیکون آدم پررویی که کامنت هم زورکی براش می فرستن و حالا یهو ناغافل چه توقعاتی داره !!!)

پ.ن اول: لطف کنید به این ایمیل بفرستین: Alborz1971@gmail.com

پ.ن. دوم: امتحانام تموم شد... باز پست جدید میزارم ولی به این معنی نیست که این پروژه تموم شده شما دست خطتاتونو بفرستین ...هی برمی گردیم میاییم نگاه می کنیم و در موردش حرف می زنیم.

این خط من:

فعلا

2010-12-03T12:46:00.000-08:00

چند روزی؛ حتی شاید چند هفته ای نباشم. امتحان دارم و حال روزم دور از جون؛ دور از جون بدتر از روزگار سگ...به مصداق آیه شریفه ای که خوب بلد نیستم ولی یه کمیش اینه: زپلشک آید و زن زاید می باشیم الان. بعدا که ایشااله خوب شدم میام.

عشق آخر تیشه زد بر ریشه اش

2010-12-01T07:31:00.001-08:00

شهلا جاهد اعدام شد

عشق را دار زدند

یادمه اوایل دوره دبیرستان دوستی داشتم به اسم پیمانه. عاشق حمید درخشان بود. هرروز کلی در مورد "حمید" حرف می زد. هنوزهم نمی دونم اون حرفها و نقلهایی که او از "حمید" می کرد زاییده فکر او بود یا واقعا با حمید درخشان سر و سری داشت! دنیای اون سن ما دنیایی به معنای واقعی خاکستری بود. هیچ رنگی توش نبود. هیچ دلخوشی. هیچ عشقی. دلخوشی های بچه ها چیزی در همین حدود بود. سالها پیش وقتی داستان شهلا جاهد رو شنیدم که در 14-15 سالگی عاشق ناصر محمدخانی شده بود و آخر اینقدر پاش وایساده بود تا این عشق بچه گانه اش رو به واقعیت برسونه.. پرت شدم به اون سالها... دلم آتیش گرفت ازمظلومیت نسلی که دخترهایش همیشه مظنون و محکوم بودند و هیچ دلخوشی و تفریحی نداشتند.

درهم برهم

2010-11-30T20:39:00.000-08:00

1-هر سال در روزهای آخر دسامبر-مثل این روزها- بابا نوئلها یا به قول اینجایی ها سانتا کلاسها با کلی تار و تمبور سوار بر کالسکه و سورتمه وارد شهر میشن.(گرچه امسال از چند وقت زودتر من چندتایی سانتا دیدم که زودتر اومده بودند).و آهنگی هم که خونده میشه Santa Claus is coming to town هست. حالا تصور کن اینجایی ها چقدر همه با این آهنگ خاطره دارند و ما نداریم. برای ما یه آهنگ لوس و بی مزه است و اون وقت میبینی پیرزنا اشک میاد تو چشمشون با شنیدن این آهنگ! حتما یاد پدر و مادرشون میفتند. یاد بچگی هاشون میفتند. یاد جوونی شون.یاد همه کریستمس هایی که لابد خیلی هاش براشون خاطره انگیزه. همین پیشینه ها همین آهنگها همین چیزهایی که مردم باهاش انس گرفته اند و با یادش تحت تاثیر قرار می گیرند و خاطره دارند فرهنگ آدمهاست. دلم می خواد تصور کنم این آهنگ مثلا معادل چه آهنگ یا ترانه ای میشه توی فارسی! چیزی به ذهنم نمی رسه!

2-زبون اس ام اسی انگلیسی سخته برای من( تو بگو چی آسونه برای من!) آخه همش مخففه.منم آی کیو! کلی فسفر می سوزونم برای فهمیدنش و بدتر اینکه احساس می کنم جوابام به نسبت اونا مثل عصا قورت داده هاست. بعد سرعتشونم در اس ام اس خیلی بالاست و من به گردشون نمی رسم. یه اس ام اس دونا رو کپی کردم این پایین. (البته الان که نگاش می کنم این از اون سختاش نیست) .این درجریان یه دیالوگ اس ام اسی طولانی بود که در نهایت می خواست من برم پیشش برای نشستن دور آتیش تو بک یاردش.

Ya i am 2 now.went out 4 supper. i was thnkn of goin out 4 a fire.everyone is busy 2nt so its just us at hme

3-امروز یکی ازم پرسید ونزوئلایی هستی؟ گفتم نه! ( ونزوئلایی شبیه ایرانی ها هستند) گفت میشه بپرسم کجایی هستی؟ گفتم حدس بزن!گفت من کشورهای زیادی نمی شناسم. گفتم یه راهنمایی می کنم میدل ایست .

گفت اردن(جردن)؟ گفتم نه!( گرچه همه ایرانی های اینجا اونجوری که خودشون مگن یه راست از جردن میان:))

- لبنان؟

- نه!

- اسراییل؟

- نه! (واا آقا چرا فحش می دی)

-تورکی؟(ترکیه)

- نه

-آیرَن؟

یس!!!!

رد پای تنهایی و شکر آرامش

2010-11-26T23:43:00.000-08:00

گویند سنگ لعل شود در مقام صبر

آری شود!!

لیک به خون جگر شود...

الان این شعر رو بزارین آهنگ پس زمینه زندگی من! خوب گاهی زندگی سخت میشه کاریش هم نمیشه کرد....
هوا خیلی خوب شده در حقیقت باید بگم حدود سی درجه گرم شد یکی دو روز گذشته! یعنی قد یه زمستون به تابستون. حالا نزدیک صفره هوا . برای ما که از منهای سی درجه پرت شدیم تو این هوا مثل یکی دوهفته بعد از عیده که بری شمال کنار دریا. تنها کاری که تو این هوای آروم دوست دارم بکنم می دونین چیه؟ سرمو بندازم پایین و برم و برم ...فقط به صدای خش خش برفهای زیر پام گوش بدم و سایه های بلند تر از حد معمول درختها رو نگاه کنم. گاهی هم برگردم و رد پای تنهاییم را روی برفها ببینم که چه مسیرکج و کوله ای را آمده ام.
پ.ن.عکس زیر رو ده دوازده روزقبل گرفتم. الان رودخونه های اطراف بعد از یکی دوهفته سرمای آنچنانی تبدیل به قالبهای یخ عظیمی شده اند که با ماشین میشه روشون رفت.
پ.ن. یک سال پیش در چنین روزی اینو نوشتم. به نظر شما عاقل تر شدم؟ من که فکر نکنم.

گریه کنین مسلموناااا ثوابَه

2010-11-22T08:59:00.000-08:00

امروز هوا سی درجه زیر صفر بود. _ دقیقا چهل و سه درجه سردتر از تورنتو- اونم مدرکش که پایین مطلب گذاشتم. از این به بعد اگه کسی از تورنتو بیاد و از سرمای هوا شاکی باشه..... لا اله الاالله چی بگه آدم...

بعد هم یه وقت فکر نکنید ما سردمون شدها!! ما ضعیفه ها از دست این آقایون اینقدررررر پوستمون کلفت شده که با این سرماها سردمون نمیشه که... فقط خدا پدر اونی که این گرمکن صندلی ماشین رو اختراع کرد بیامرزه صد در دنیا و یک در آخرت بهش بده با هر چی حوریه محشورش کنه...کاش یکی هم پیدا میشد یه المنت گرمکن برای این فرمون ماشین اختراع می کرد. لامصب دست آدم می چسبه بهش کنده هم نمیشه.

به یاد تابستون تورنتو

2010-11-21T11:59:00.000-08:00

دو هفته دیگه تا آخر ترم مونده. امتحانام همشون مسلسلی و پشت سر همن: پنجم تا دهم دسامبر. الان دارم تکلیفهای عقب مونده رو انجام می دم و دو تا از درسها هم پروژه داشتند که باید تا آخر هفته دیگه تحویل بدم. به نظر شما اشکال داره تو این سرما و امتحانها یه ذره یاد تابستون گذشته باشم؟ عکسهای پایین مربوط به یه روز خیلی خوب در تورنتو بود که بچه ها رو بردم سنتر آیلند سه چرخه سواری:) بعد با یه آقایی و پسرش مسابقه گذاشتیم. وقتی خیلی جلو میفتادند یواش می کردند ما برسیم و وقتی هن هن کنان بهشون می رسیدیم تندش می کردند. آخرش ما از یه راه دیگه رفتیم و گمشون کردیم تا هرچی دلشون میخواد منتظر ما بشن:) وبعد هم رفتیم تا خرخره از پیتزا های بی مزه "پیتزا هات" خوردیم .

راستش یکی دو دقیقه حرف زدم که اگه دوست داشتین گوش بدین .ولی بعد عوضش کردم با صدای آواز و گیتار دخترم! اون حرفای من زیاد هم محتوا نداشت! صدامم که قبلا شنیده بودید. ( آیکون سوت زدن و رد شدن)

second recorded voice

با اینا زمستونو سر می کنم

2010-11-19T21:39:00.000-08:00

1-زمستون اومده بدجوری! مثلا وسط روز منفی بیست و یک درجه بود امروز! اینجا با اومدن سرمای واقعی است که همه می گن زمستون اومده زیاد کاری هم به تقویم ندارند. بساط کریستمس هم که برپا شده همه جا. چند تا عکس که امشب گرفتم میزارم آخر مطلب.

2- صحبتهای روزمره با آنچه که آدم تو کتابا می خونه فرق داره. بعد اینقدر این چیزا مرسوم و معموله که نگو. یعنی بیشتر از حرفهای معمولی اینا به گوشت می خوره. چند تاشونو که فهمیدم و متوجه شدم و الان یادمه :

مثلا شما اینجا نمی شنوید بگن دلار! میگن باکس( Bucks)! نمی گن هاندر دالرز(100$) میگن هاندرد باکس یا فایو هاندر باکس(500$).

یا به عددهایی مثل 1400 نمی گن "وان تاوزن فور هاندرد" میگن فورتین هاندرد! این خیلی احمقانه به نظر می رسه که به جای هزار و پانصد بگن پانزده تا صد! ولی میگن! فیفتین هاندرد(1500) ترتین هاندرد(1300) و الی آخر

عاشق مخفف کردن هم هستند. به یه جعبه 24 تایی آ*ب*ج*و فقط میگن: 4-2 (تو-فور) یابه بوستون پیتزا میگن بی پی.به قهوه های تیم هورتونز میگن تیمی یا تیمز(Tims or Timmys) . به یه جور قهوه تیم هورتونز که دو تا شکر و دوتا شیرخامه ای توشه میگن دبل دبل. به غذاهایی که فقط باید تو مایکرفر بزاری درست بشه میگن کی دی (KD) که فکر کنم مخفف کرفت دینر باشه.

به پپسی و کلا نوشابه های گاز دار هم که میگن پاپ (pop) . راستی نگفتم عشق کانادایی ها فروشگاه زنجیره ای بزرگیه به اسم کندین تایر که همه چیز توش پیدا میشه؟ به کندین تایر اصطلاحا میگن کرپی تایر(Crappy tire) که نمی دونم چه معنی می ده ولی میگن دیگه!

برای شهرها و آدمهای هر استانی هم اصطلاحاتی دارند که من چند تاشو می دونم ولی نمی دونم حوصلشو داشته باشین . مثلا به ونکوور میگن Hongcouver ( هنک کنگی توش زیاده) یا به وینی پگ شنیدم میگن وینتر پگ! که فکر کنم به خاطر سرد بودنشه.